column

Internet verleidt, net als suiker

Naema TahirBeeld Maartje Geels

Ruim een maand geleden bestelde mijn man een nieuwe gsm. Een eenvoudig, zwart exemplaar waarmee je alleen kunt bellen, gebeld kan worden en sms'jes kunt sturen. 

Met zijn nieuwe gsm is hij niet verbonden met het internet; hij wordt niet de hele dag afgeleid door de zoveelste WhatsApp of door een net binnenkomende e-mail, en heeft niet de neiging even te gaan googelen. Als hij wil e-mailen, surfen, skypen, online transacties wil doen, films wil kijken, het nieuws wil volgen enzovoorts, dan doet hij dat vanachter zijn computer, niet vaker dan één of twee keer per dag. En alleen dan.

Even dacht ik: zal ik ook zo'n zen-ding bestellen? Het past prima bij mijn wens mijn leven te simplificeren, iets waarmee ik twee jaar geleden ben begonnen. Maar wat te doen met die ene opdracht die misschien zal binnenkomen, waarop ik meteen moet reageren? En wat te doen met het laatste nieuws, dat ik als eerste moet weten, zodat ik een razend puike column kan schrijven of een dito mening kan geven, als de media mij ervoor benaderen?

Nee, ik moet verbonden zijn met het internet. En dus ben ik verbonden met het internet. De hele dag. Elke dag. En vele malen per dag klinkt er een 'ping', die een WhatsApp-bericht aankondigt, een e-mailtje of een sms'je. En al kijk ik niet elke keer à la minute, met mijn hoofd ben ik bij dat berichtje, dat ik in gedachten al lees. Ik fantaseer over de inhoud ervan en ben dus, hoe dan ook, uit mijn concentratie.

Ik loop al heel lang rond met een vaag gevoel van onvrede hierover. Een gevoel dat er iets niet goed zit. Maar door een uitstekende stuk in het Vlaamse blad Humo van afgelopen week (30 mei 2017) over internetverslaving, ben ik mijn eigen gedrag pas eens kritisch gaan monitoren.

Niet verslaafd

Zondagochtend. Ik zit aan de ontbijttafel met mijn man. Er klinkt een ping. Ik kijk op mijn gsm. Ik open de nieuwsmailing. Er is een aanslag bij London Bridge. Ik interrumpeer het gesprek met mijn man onmiddellijk door hem dit nieuwsfeit te brengen. Belangrijk genoeg, toch? En de rest van de dag kijk ik, soms een paar keer per uur, voor de laatste updates over Londen; hoeveel slachtoffers, wat vertellen de ooggetuigen, wie zijn de daders? Het is belangrijk. Daarom kijk ik. Dat is mijn rechtvaardiging.

Zo gaat het elke dag. Een paar weken geleden was ik ook al zo intensief bezig met het huwelijk van Pippa Middleton, de zus van de Engelse kroonprinses. Wablief? Tja, ze trouwde in Berkshire, in dat graafschap ben ik geboren. Dus ik had goede nostalgische redenen om te kijken. Er was best wat reclame gemaakt voor dit huwelijk. Dus ik bezweek en zocht op het net naar de laatste updates over de bruidsjurk, over de gasten, het sprookjesgevoel van deze trouwerij.

Waarom keek ik? Waarom kijk ik? Ik ben niet verslaafd aan het internet, hoor. Daarvoor moet je er denk ik erger aan toe zijn dan ik. Toch? Maar ik heb wel een slechte gewoonte ontwikkeld. Omdat ik zwak ben. Internet is een verleiding, zoals suiker, zoals shoppen. De technologie schrijdt voort, maar we vergeten dat de mens zwak is.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden