Internet uit, wandelschoenen aan, en op naar Ierland

Uitwaaiien op Mount Errigal. Beeld Jessica de Korte en Fergal Heeney

Een desolaat landschap, hutjemutje in een kroeg. Jessica de Korte duikt met haar Ierse schoonfamilie een week onder in een vakantiehuisje in Donegal. Om even offline te zijn.

Het weer als dirigent

Door de telescoop ontwaar ik op het rotsige eiland in Dungloe Bay twee grijze zeehonden. De staarten in de lucht. Verderop harken gespierde mannen zeewier op, perfecte mest voor de droge grond. Zo eenvoudig is het niet om in Donegal genoeg gras te laten groeien voor de schapen, die hier met drie keer zoveel zijn als de Ieren zelf.

’s Avonds licht het zeewier oranje op in de ondergaande zon. Een verlaten boot en fuik wijzen erop dat dit zandstrand het domein is van een visser, die zich al dagen niet heeft laten zien. Het gelach van mijn 3-jarige neefje stijgt op. Fynns krullen laten zich meevoeren door het briesje wind. Mijn vriend Fergal rent achter het knulletje aan.

Net een overdreven vredige scène uit een film. Ik kom graag in Ierland om een tandje terug te schakelen. Internet uit, boeken mee, wandelschoenen aan. Go with the flow. De Heeneys zijn daar beter in dan de De Korte’s, bij wie een week in een vakantiehuisje ooit uitmondde in geëtter over de ontbijttijd en een oom die het team aanvoerde als een stelletje scouts.

In Donegal is er maar één dirigent: het weer. Waarom wil mijn schoonbroer op een grijze dag naar Slieve League, de hoogste kliffen van Europa? Dat wordt koukleumen. Maar na twee uur rijden, werpen zonnestralen een lange, witte streep op de Atlantische Oceaan. Mooier kun je het niet hebben.

De tekst gaat verder onder de afbeelding.

Begraafplaats op het eiland Arranmore. Beeld Jessica de Korte en Fergal Heeney

Als ik naar boven ben geklommen, staat een man uitbundig te zwaaien. “Well done!” Alsof ik de finish van de Tour de France aanraak. Maar tijdens het op adem komen, trekt hij me richting de afgrond. Pardon? Of ik een foto wil maken. De man heet Kevin en komt uit Liverpool. Ondertussen probeert hij de midges - kleine, irritante muggen - van zich af te slaan.

Slieve League is de enige plek waar ik deze week buitenlandse toeristen tref. “Gelukkig komen er niet zoveel bezoekers deze kant op als in Galway”, zegt schipper James Bonner (65) later, op de pont van havenplaats Burtonport naar het eiland Arranmore. Lachend: “Dan kan ik ten minste nog in mijn eentje in het café van mijn Guinness genieten!”

Spierballen

Auto’s moeten in hun achteruit het veer oprijden. Tricky. Maar baas en kaartjesverkoper Dawn-Marie Sweeney (51) liet net nog in de bouwkeet die door moet gaan voor receptie zien hoe het er 35 jaar geleden aan toeging. Met een krakkemikkig houten bootje en vlonder. Of het weleens verkeerd afliep? “Niemand had een autoverzekering. Je maakte gewoon geen fouten.”

In die tijd had je ook wel spierballen nodig, weet de schipper nog. “Een tractor kon niet mee. We moesten alles zelf tillen. Ach, op Arranmore zijn we wat gewend. Onze bijnaam: de Tunnel Tijgers. Over de hele wereld hebben we auto- en treintunnels gegraven. Je moet wat, als je door EU-regels niet meer van de visserij kunt leven.”

Terwijl we langs kleine eilandjes met hier en daar een huis varen, praat Bonner over zijn geliefde rust. Veel Ieren leiden in Donegal een teruggetrokken leven. In de Gaeltacht-gebieden klinkt nog Gaelic, de taal die onder de heerschappij van de Britten niet gesproken mocht worden. De Ierse cultuur kon overeind blijven in het westelijke niemandsland, waar landbouw haast onmogelijk was.

Een desolaat landschap van moerassen met turf, dat is het eiland Arranmore. Heel af en toe moet een auto passeren, maar meestal is het een schaap dat in de weg staat. De zwartkoppige rammen tonen hun acrobatiek op het verre uiteinde van een klif. Zou het gras dichtbij zee het lekkerst zijn? Met een snufje zout is het wellicht een culinair hoogstandje.

Bij de vuurtoren proberen mannen een telefoonmast recht te trekken in een plotselinge storm. De reddingsboot van het eiland moet er vaak op uit trekken. Koningin Wilhelmina schonk nog medailles voor moed, toen hier eind 1940 achttien man van de zinkende Nederlandse stoomboot SS Stolwijk werden gered.

In Earlys’ Bar verschijnt een bord met dikke patat, gedoopt in een laag kaas, op de bar. Cheese chips. In de Ierse zeelucht krijg ik er altijd zin in. Aan de muur hangt een ingelijste cd van Daniel O’Donnell. De zoetsappige zanger die menig vrouwenhart doet smelten, beleefde op dit podium zijn doorbraak en komt daarom ieder jaar dankbaar terug.

Dan zingt hij 'Rose of Arranmore'. Of 'Homes of Donegal'.

I'm happy to be here again, I've missed you one and all.
There's no place in the world like, the Homes of Denegal.

Voor mijn vriend is O’Donnell de André Hazes van Ierland. Maar vooruit, voor één muzieksessie is Fergal wel te porren. “Al wordt er veel te veel gedronken”, kreunt hij. In Leo’s Tavern in Crolly misschien? Gerund door de muzikale familie van Enya, Clannad en Moya Brennan. Alleen een beetje mega geworden.

De tekst gaat verder onder de afbeelding.

Beeld Jessica de Korte en Fergal Heeney

Bij Beedy’s bar in Dungloe (op zijn Gaelic: An Clochán Liath) zit iedereen nog wél hutjemutje bij elkaar. Acht gitaristen en een bassist spelen zich suf rondom de houten tafels met pinten bier. Toeschouwers hijgen in hun nekken, zoals het hoort. Violisten leerden in Donegal niet voor niets een korte, agressieve strijktechniek aan.

“So, you are half a Paddy”, roept een van de muzikanten, als ik over mijn Ierse schoonfamilie vertel. Voor mijn gevoel zit ik ondertussen ook wel een beetje in de Ierse flow. Mijn telefoon komt amper tevoorschijn. Pas bij het Irish breakfast met spek en bloedworst, om een uur of twaalf, bepalen we wat de dagtrip gaat worden. Dan is het wachten tot de regen is gestopt.

Zo sta ik op een van de laatste dagen ineens met een golfclub op een Pitch & Putt-baan. Ik kan er geen hout van. Maar met de heuvels van Donegal op de achtergrond, leg ik de drang om te winnen eindelijk eens opzij. En denk ik nog een keer - stiekem - aan dat zwoele liedje.

For your heart’s alive in your mountain size.
In the homes of Donegal.

Naar Donegal

Ryanair en Aer Lingus vliegen op Dublin. Vanaf daar kun je met de bus of huurauto naar Donegal (bijna vier uur rijden), of via een binnenlandse vlucht (Aer Lingus, één uur). Wij verbleven in een vakantiehuis in Dungloe, te boeken via donegalcottageholidays.com.& ireland.com/nl

Gidsen

Graag wandelen? In ‘Donegal, Sligo & Leitrim: Mountain & Coastal Hillwalks’ (2012) komen dertig routes aan bod en vertelt Adrian Hendroff over de historie, folklore en geologie (alleen in het Engels.)

Cathal Coyle brengt in ‘The Little Book of Donegal’ (2016) rare en fascinerende feiten over Donegal naar boven, van legendes tot beroemde mannen en vrouwen (alleen Engels).

Roman

In ‘Beatlebone’ van Kevin Barry (2015) zondert een fictieve John Lennon zich af op zijn Ierse privé-eiland.

Luisteren

‘Iron Man’ (1995) en ‘Waiting for a Call’ (2003) van de virtuoze violist Tommy Peoples.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden