Integere beschrijving van een wereld die je verre van je wilt houden

Wie zich meldt, of aangemeld wordt, bij een hospice weet dat het einde nadert. Opgegeven door de artsen moet je je voorbereiden op de dood. Hoe doe je dat? Wat voor steun kan het hospice jou en jouw naasten bieden? In emotionele zin, maar ook op medisch gebied? Wat is bijvoorbeeld het verschil tussen euthanasie en palliatieve sedatie? En hoe anders is het als je als 80-plusser te horen krijgt dat je niet lang meer te gaan hebt of dat je als 42-jarige moeder van drie kleine kinderen afscheid moet nemen van het leven?

Het zijn allemaal vragen die opborrelen en ook beantwoord worden in het boek 'De meeste mensen gaan hier dood. Leven in een hospice', van journaliste Katja Meertens (1973). Zij bracht een jaar lang door in het regionaal palliatief centrum Cadenza in Rotterdam en doet daar op integere en verhalende wijze verslag van. Het eind 2008 geopende Cadenza is het grootste hospice van Nederland, waar jaarlijks ongeveer tweehonderd mensen overlijden.

Zo'n vier mensen per week dus, en je zou kunnen verwachten dat in Cadenza bij wijze van spreken aan de lopende band 'uitgeleide' wordt gedaan. Niets van dat alles. De sfeer die Meertens oproept in haar boek is die van een liefdevolle omgeving, waar het verzorgend personeel en de vrijwilligers er alles aan doen om hun 'gasten', zoals de patiënten in Cadenza genoemd worden, op een waardige manier te laten sterven.

Het is ontroerend om te lezen hoe uitgebreid en met empathie door de verzorgers met patiënten gesproken wordt over de onverbiddelijke laatste fase van hun leven. Sommigen, zoals de 42-jarige moeder, zijn daar helemaal nog niet aan toe, anderen vinden het geloof in God terug, en weer anderen kunnen nog niet gaan omdat hun enig kind daar nog niet aan toe is en wanhopig probeert de medische feiten te maskeren.

Het bijzondere aan dit boek is dat je een kijkje krijgt in een wereld die je (nog) verre van je wilt houden. Tegelijk word je door de levensverhalen van de patiënten en de beschreven emoties van de verzorgers meegezogen in een realiteit, waar de dood constant aanwezig is, en die er ook mag zijn. Of, zoals een dochter van haar net overleden moeder het verwoordt: "Hier wordt de dood niet weggestopt, zoals in het echte leven. De dood waart hier rond, hij is er gewoon. En daardoor lééft het hier."

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden