Instappen

De angst van veel ouders heeft sinds enkele jaren een gezicht gekregen en dat onbewogen gelaat staat sinds gisteren in Arlon achter een glazen wand. Maar als ik naar het gezicht van Dutroux kijk zie ik iets anders en voel weer de grijze vochtigheid van die middag in december.

Ik ben weer een jaar of acht en flaneer met mijn neef Marcou langs de Route de Nice. Een relatief drukke weg die in de zomer overvol raakt met al die auto's uit het noorden die op weg zijn naar de stranden van de Côte d'Azur. Maar nu is het winter en Marcou en ik zijn op jacht. Onze jaszakken bollen van de lege kauwgompapiertjes. Als twee goudzoekers struinen we het trottoir af en rapen zoveel mogelijk van die glimmende papiertjes op. Het verhaal gaat dat je voor ieder kauwgompapiertje een punt krijgt. Daar heb je er weer eentje! Ik buk en grijp mijn buit. Wanneer ik overeind kom zie ik de gestopte auto, met haar rechterwielen op de stoep. Het rampje gaat naar beneden en Marcou staat nu met de vrouw te praten die naast de bestuurder zit. Ik zie hem met zijn hoofd schudden en hoor 'nee, ik weet het niet. Ik woon hier niet.' Ik kom dichterbij met in mijn hartje het voorgevoel dat ik een nuttige daad ga verrichten.

Het is een grote luxe auto. De vrouw is blond, ziet er zeer verzorgd uit en draagt een bontjas. Zij en haar man glimlachen nu naar mij. De Tourelles? Natuurlijk ken ik die buurt. Vol trots duw ik Marcou opzij. Het is ook zo gemakkelijk om je kennis te etaleren want de Tourelles-buurt is nog geen honderdvijftig meter hier vandaan. Ziet u die gele flat daar, dan slaat u rechts af en u bent er. Een makkie. De vrouw is blijven glimlachen. Haar man ook. Plots gaapt de achterdeur open. Of we die 150 meter mee willen rijden zodat ze zeker op hun bestemming terechtkomen? Ik raak enthousiast en door de open deur ruik ik al het leer van de luxe wagen. Marcou trek aan mijn mouw en wordt bijna hysterisch. Niet doen! Nooit bij onbekenden in de auto stappen zeggen zijn ouders altijd.

Ik zou hem door elkaar kunnen schudden, de kleine bangerik. En ik schaam me voor hem tegenover die twee nette mensen. Ze blijven aandringen maar zonder Marcou kan ik niet instappen. Hun glimlach is verdwenen. De deur wordt dicht getrokken. Verbeten en vol spijt zie ik hoe de auto weer de weg opgaat. Maar dan slaat de schrik om mijn hart. Hondervijftig meter verderop, op de hoogte van de flat, slaat de auto niet rechtsaf de Tourelles-buurt in. Met vol gas, alsof de duivel hen op de hielen zit, verdwijnt de dikke wagen richting Nice. Ik kan mijn ogen niet geloven. Dan, terwijl mijn hart tekeer gaat, begint mijn door angst en boosheid gedreven neef mij uit te schelden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden