Inktzwart jaar door lankmoedig beleid

Wéér werd een wielerseizoen overschaduwd door dopingperikelen, met het drama rond Rasmussen als dieptepunt. Chaos blijft troef.

Na het uitbarsten van het Spaanse schandaal rond dopingarts Eufemiano Fuentes in 2006 leek de wielersport niet dieper te kunnen zinken. Dat bleek dit jaar een misvatting. Natuurlijk waren de renners daar deels debet aan. Michael Rasmussen en Aleksandre Vinokoerov bleken de ernst van de situatie nog altijd niet begrepen te hebben. De één wist de schijn van het ontduiken van dopingcontroles niet te vermijden, de ander had de verleiding van de spuit niet kunnen weerstaan.

Maar wat vooral bijblijft van het wielerjaar 2007 is de chaos die het dopingvraagstuk telkens veroorzaakte. De sport liet zich gijzelen door bestuurders, organisatoren en politici. Niemand bleek meer de autoriteit te hebben om daadkracht en visie uit te stralen in een tijd waarin dat juist zo nodig was. De internationale wielerunie is onder voorzitter Pat McQuaid verworden tot een tandeloos orgaan. De UCI moest toezien hoe haar beoogde visitekaartje opgefrommeld in een hoek werd gegooid. De Pro Tour stelt in 2008 bitter weinig meer voor.

De organisatorische ruzies hebben óók te maken met het dopingprobleem. Dat blijft een splijtzwam. Strikt genomen ligt het aantal positieve gevallen niet veel hoger dan in andere veeleisende sporten. Door het gebrek aan organisatorisch vernuft, natuurlijk gezag én de juiste maatregelen leidt het in de wielersport altijd weer tot tumult. De UCI trachtte met symboolpolitieke maatregelen als een ethisch charter, door voor eigen rechter te spelen en met ferme uitspraken van McQuaid haar eigen rol als autoriteit overeind te houden. Het effect was averechts.

De UCI moet zich als een onafhankelijk instituut boven de partijen opstellen. Ze moet controleren en waar nodig straffen. Gisteren werd voor 2008 een toename van 50 procent van het aantal controles aangekondigd, goed voor 1000 out-of-competiontests. Het invoeren van een biologisch paspoort, dat vandaag in Parijs wordt besproken, is ook een zinvolle maatregel. Alle individuele data van urine- en bloedmonsters worden voortaan bijgehouden en getoetst aan resultaten van dopingcontroles. Dat verkleint de kans op zware competitievervalsing. Voor de rest zal de cultuuromslag van ploegen en renners zelf moeten komen.

Dat proces gaat langzaam. Bij teams als CSC en Telekom ging het roer al eerder om. Door de onverkwikkelijke taferelen rond Rasmussen in de Tour is er ook bij de nieuwe leiding van de Rabobank het besef dat ’een goede dopingbestrijding de basis van alles is’, zoals interim-directeur Henri van der Aat zei.

Rabobank heeft afgelopen zomer grof leergeld betaald voor het liberale beleid dat intern jarenlang is gevoerd. Renners genoten een grote mate van vrijheid en werden door de ploegleiding amper gecontroleerd. Dat kan niet langer. Dat zal ook een voorname conclusie zijn in het rapport van de commissie-Vogelzang, dat in november verschijnt.

Nooit had Rabobank de ogen moeten sluiten voor de risico’s die het nam met Rasmussen, in het wereldje al jaren een omstreden renner. Op 25 juli leidde het lankmoedige beleid tot een koningsdrama. Het was een tragisch dieptepunt van de Tour, nadat een paar dagen eerder Vinokoerov als een van de laatste iconen van zijn sport was ontmaskerd. Er was veel meer: de schorsing van Basso, de bekentenissen van Museeuw en ex-Telekomrenners als Riis en Zabel, het gedoe over de positieve plas van Petacchi, het bedrog van Kasjetskin, de dopinggevallen met Sinkewitz en Bernucci bij T-Mobile, de straf van Landis, de klucht rond het WK en de uitsluiting van Di Luca.

Te elfder ure werd vanwege diens banden met een dopingarts voorkomen dat de winnaar van Luik-Bastenaken-Luik en de Giro de Pro Tour won. De eer ging nu naar Evans. De Australiër is wél van onbesproken gedrag. Zijn eindzege in de Pro Tour is een lichtpuntje in een donker jaar, zoals ook Schumacher, O’Grady, Freire, de broers Schleck, Cancellara en Bettini voor mooie sport zorgden. In Nederlands perspectief toonden Dekker, Gesink, Clement en Langeveld aan dat er leven is na het tijdperk-Boogerd. Voor alle jonge renners is het te hopen dat de jacht doorzet en de wielersport de leiders krijgt die ze verdient.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden