Indurain na triomf fris van lichaam en geest

TUNJA - Geestelijke vermoeidheid vormde de inspiratiebron voor Miguel Indurain om het wielerseizoen als 's werelds beste tijdrijder af te sluiten. Na de Tour de France moest de Spanjaard kiezen tussen de Vuelta en de WK in Colombia. De sponsor had een uitgesproken voorkeur voor de nationale ronde, en ook het hart van Indurain sprak dat verlangen haast juichend uit. Maar het verstand barricadeerde het parcours op alle vitale kruispunten.

Het breekpunt vormde de Ronde van Galicië, een van de talrijke Spaanse etappekoersen na de Tour. Indurain schreef de rondrit door zijn nabuurprovincie wel op zijn naam (Den Bakker werd tweede), maar het kostte hem ongelooflijk veel moeite zichzelf op te krikken naar dat onoverwinnelijke niveau. Het stond voor hem vast dat de ruim drie weken durende Vuelta een tocht door de hel zou worden. “In Galicië kon ik het mentaal al nauwelijks opbrengen de wedstrijd te controleren, dus leek het me ondoenlijk dat 21 zware etappes lang in de Ronde van Spanje te doen”, motiveerde hij zijn besluit toch naar Colombia af te reizen.

Een fantastisch alternatief vond Indurain dat overigens niet. Hij wist dat hij een langdurige hoogtestage alleen met voldoende koerskilometers in de benen kon overslaan. Die mogelijkheid had hij uitgesloten. Met frisse tegenzin stapte de grote zwijger daarom begin september in het vliegtuig naar Colorado Springs. Zijn ploegleider Echavarri had bij de Spaanse wielerbond een marsroute bedongen die geheel naar de ideeën van de vijfvoudige Tourwinnaar was uitgestippeld. Het betekende dat het verblijf in de Verenigde Staten niet drie, maar vier weken zou duren en dat niet bondstrainer Pepe Grande, maar het begeleidingsteam van Banesto de agenda van de torenhoge favoriet zou invullen. Want een gedegen voorbereiding op Colombia vond Indurain, nadat hij voor het WK had gekozen, achteraf gezien een even grote aanslag op zijn geestelijke gestel als drie weken Vuelta.

Indurain maakte werk van zijn WK-project. Hij schroomde zelfs niet informatie in te winnen bij een van zijn grootste rivalen, Tony Rominger. De Zwitser beschikt over een grote know-how op het gebied van hoogtestages. Een belangrijke rol in dat proces speelde ook Andy Hampsten. Als wielrenner kon de Amerikaan hem in zijn eerste en laatste jaar bij Banesto amper van dienst zijn - Hampsten werd niet eens voor de Tour geselecteerd - als wegwijzer in Colorado des te meer. Hampsten woont in Boulder, kent de omgeving derhalve als geen ander en kon voor Indurain ook een uitgebalanceerd vrije-tijdsprogramma samenstellen. “Want”, zo redeneerde Echavarri, “vier weken in quarantaine is een hele beproeving voor Indurain. Hij mag zich geen dag vervelen.”

Verrassend

Het experiment slaagde in Tunja. Indurain was op het zware parcours, met halverwege een paar venijnige hellingen en een lastige klim in de laatste drie kilometer, van meet af aan de snelste. Hij bleef een kleine vijftig tellen voor op zijn landgenoot Olano, ruim twee minuten op de verrassende nummer drie (de Duitse amateur Uwe Peschel), 3,12 op de eerste condor van de Andes, de Colombiaan Duvan Ramirez, 3,41 op de verdienstelijk als zesde finishende Erik Breukink en 6,36 op Frans Maassen, die niet echt blij was met zijn 27ste plaats en daarom tevreden vaststelde dat hij een juist besluit had genomen door dit kalenderjaar als zijn laatste seizoen te beschouwen. Een derde Nederlander, de 31-jarige, in Harderwijk geboren, maar sinds 1987 op Aruba wonende Gert van Vliet, bleef op de 46e plaats steken.

Indurain boekte alweer zijn zeventiende jaarzege (op een totaal van 118 sinds 1984). De regenboogtrui symboliseert de 38e overwinning van de Spanjaard in een tijdrit, prologen inbegrepen. Het was niet de zwaarst bevochten triomf, meldde Indurain na afloop, fris van lichaam en geest. In de Giro had hij er wel eens veel meer doorheen gezeten. Nog één stuntje hoopt hij dit jaar in petto te hebben: de aanval op het werelduurrecord dat Rominger hem vorig jaar ontnam. Bogotá hengelt naar de organisatie, een week na het WK-programma, maar Indurain zelf sprak een voorkeur uit voor Quito, de hoofdstad van Ecuador.

Miguel Indurain Larraya plukte in Tunja de vruchten van zijn uitzonderlijke talent en een tot in de perfectie geregelde voorbereiding. Maar wat is in dit soort zaken wijsheid? De overtuigende nummer twee, Abraham Olano, had de Vuelta (waarin de Bask alle tijdritten won) nog in de benen.

Door een sleutelbeenbreuk in de Ronde van Catalonië had de beoogde meesterknecht van Rominger in de Tour 's werelds zwaarste wielerwedstrijd weliswaar vanaf het ziekbed moeten volgen, maar hem restten na 'Spanje' slechts tien dagen tussen de laatste en de volgende klus. “Wanneer je in bloedvorm bent, pas je je sneller aan”, weet Breukink.

De Nederlander koos willens en wetens voor een hoogtestage in Colorado. “Ik had geen keus. Omdat ik al de Giro en de Tour had gereden, stond er geen Vuelta voor mij op het programma. Ik moest dus wel. Als ik hier twee of drie dagen voor de wedstrijd was aangekomen, had ik beter meteen naar huis kunnen gaan.” Breukink was tevreden met zijn zesde plaats, een lichte achteruitgang ten opzichte van de vierde positie vorig jaar in Catania, maar daar stond volgens hem tegenover dat het deelnemersveld nu een stuk sterker was. Bondscoach Knetemann wilde zelfs doen geloven dat van de specifieke tijdrijders alleen Rominger ontbrak. Renners als Zülle, Riis en Berzin lieten de beker echter ook aan zich voorbij gaan.

De 43 kilometer lange race tegen de klok, in een sfeervolle ambiance waarin omwonenden vanaf hun balcon een confetti van bloemen over passerende renners uitstrooiden, was balanceren op de grens van tegen het maximum rijden en de verleiding weerstaan die limiet te overschrijden wanneer de benen dat op een onbewaakt ogenblik aangeven. “Ik rijd al tien jaar lang tijdritten op mijn gevoel”, vertelt de opmerkelijk fris ogende Breukink, die net een handgemeen met een cameraman achter de rug had. “Je weet dat er een paar van die klimmetjes inzitten, je weet welk ritme je moet aanhouden en je kent je maximum (bij Breukink 190 hartslagen per minuut, op grote hoogte 180-185 - red). Het vervelende hier was dat je gelijk op je maximum zat. Bij het trainen merkte ik het al: een bultje nemen, een sprintje trekken en je had meteen een pols van 175 tot 180. Een paar keer ging ik over de grens heen, en dat voelde ik bij de finish. Zelfs in de lichtste versnelling kwam ik niet meer vooruit.”

Kwalificatietoernooi

Was Breukink tevreden met de zesde plaats, de KNWU bleek er uitermate verguld mee. Voor de wielrenunie zijn de WK in Colombia één groot kwalificatietoernooi. In medailles was en is de bond niet geïnteresseerd, het gaat om startplaatsen op de Olympische Spelen. De klassering van Breukink garandeert Nederland twee tickets voor de individuele tijdrit in Atlanta. Het IOC stelde een plaats bij de beste vijftien als norm. De Spelen zijn voor Breukink, die volgend jaar in dienst van Jan Raas fietst, een mooie 'afsluiting' van zijn carrière. “Ik heb één keer eerder meegedaan aan de Spelen (1984 - red.) en doe het graag nog een keer. Maar mijn programma zal ik er niet op afstemmen.” Alle aanvankelijke weerzin ten spijt, bevalt het Breukink wel in Colombia. “Het valt me alleszins mee. De organisatie is goed en het publiek is dolenthousiast. We hebben twee dagen op het parcours kunnen trainen zonder dat er verkeer op reed. Dat zie je in Europa niet.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden