Indruk maken op de meisjes

Met welke Miepies gaan de voetbalvandalen naar bed? Wie zijn de vrouwen die met glinsterende ogen hun vernielverhalen uit Rotterdam hebben aangehoord? Wie was hun kampioen? Wie zijn de Stefanie's, de Kims, de Chantals, de Melissa's die na iedere voetbalrel hun getatoeëerde of kaalgeschoren bijna-moordenaars gelukkig van opwinding in de armen sluiten?

Gedragen ze zich als het vriendinnetje van James Dean in 'Rebel without a Cause', een villeine, kokette tiener die moeiteloos switched van het ene vriendje naar het andere als de eerste een gevecht van nummer twee verliest? Of zijn ze daar in geen enkele opzicht mee te vergelijken?

De film die Dean beroemd maakte werd enkele weken geleden op televisie gedraaid. Ik had hem nooit eerder gezien, en was geschokt. Dean en zijn ouders zijn nieuw in een stadje. Hij valt onmiddellijk voor het buurmeisje - dat hem niet ziet staan. Ze is het liefje van de leider van een groepje opgeschoten jongens die niet terugschrikken voor messengevechten.

Het beroemdste onderdeel van de film is de autorace tussen Dean en het aanvoerder-vriendje. Beiden zullen - ieder in hun eigen auto - op een klif afrijden. Wie het eerst uit zijn auto springt, voor de auto van de klif stort, heeft verloren; wie het langst in de auto blijft, heeft gewonnen.

Het meisje geeft het startsein, immers, zij is de inzet van het spel. Dat dodelijk blijkt te zijn. Het vriendje blijft met zijn jasje haken aan het portier, krijgt dat niet open en stort met auto en al de dood in.

De race is een klassiek probleem in de speltheorie, die uitwerkt wat de opties van de twee spelers zijn; winnen of verliezen is afhankelijk van de juiste inschatting van wat de tegenstander gaat doen.

Maar wat mij het meest intrigeerde is de reactie van het meisje. Haar vriendje ligt koud verpletterd onder aan de rotsen of ze kiest al voor zijn rivaal, Dean. Ze heeft geen bedenktijd nodig.

The winner takes all. Leven en liefde.

Smart, loyaliteit, gehechtheid aan het dode vriendje, woede over de afloop, haat tegenover de overlevende tegenstander - het speelt allemaal geen rol. Hij heeft gewonnen, zij is de prijs waarmee hij naar huis gaat.

Waarom zou het bij de voetbalvandalen om iets anders gaan dan om de meiden? Op de echte voetbalkampioenen zullen de vrouwen die bij de gewelddadige supporters horen wel het meeste kicken, maar die zijn te zeer onbereikbaar als lustobject en partner. Dus blijven degenen over die de meeste punten scoren in het gevecht op straat.

Kapitaalkrachtige jongens en mannen zijn het, in een iets afwijkende betekenis van het woord 'kapitaalkrachtig'. Een omzet van tien miljoen gulden draaiden de raddraaiers in Rotterdam. In een paar uur hadden ze een fortuin op hun naam gezet. Maakt het uit - voor henzelf, voor hun vrouwen - dat het bedrag de totaalsom van vernielingen betrof en niet geleverde goederen of diensten?

Ook in Amsterdam was het geld dat werd gegenereerd door de voetbalvandalen bij de wedstrijd Ajax-Feyenoord enorm. Ook al is er niet grootscheeps voor een kapitaal aan diggelen gegaan, de inzet van de politie en mobiele eenheid kost een fortuin op zich. De voetbalvandalen en hun vriendinnen en vrouwen weten het al te goed: dat is wat deze mannen waard zijn, veel geld, heel veel geld. Negatief kapitaal, maar desalniettemin kapitaal. Niet anders dan de generaals in andere, echte oorlogen gebruiken om te imponeren.

Preventief opsluiten, infiltreren in hun organisatie, wedstrijden laten spelen zonder supporters - zolang de voetbalvandalen indruk willen maken op de Kims, Chantals, Melissa's en Stefanie's, zijn ouderwetse gladiatorengevechten in de Arena voor een uitsluitend vrouwelijk publiek goedkoper en minder schadelijk.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden