Indiase straatkinderen willen niet geholpen worden

Dakloos School en een plek in een tehuis zijn voor veel straatkinderen in Mumbai een schrikbeeld. 'Ik wil geld verdienen voor mijn familie.'

Surgid heeft niet veel geslapen vannacht. Met een paar vrienden woont hij naast het mannentoilet op perron 4 van het Dadar-treinstation in de Indiase miljoenenstad Mumbai. "Daar naast de ingang liggen we, tegen de muur aan", wijst hij aan. Passagiers lopen in en uit, een penetrante urinegeur hangt tot ver voorbij de wc's.

Surgid woont al acht jaar op het station. Net als veel andere straatkinderen verzamelt hij lege plastic flesjes om eten te kunnen kopen. Surgid en zijn lotgenoten zijn te herkennen aan een witte zak op hun rug met daarin het plastic dat ze weten te bemachtigen. Als er een nieuwe trein arriveert, rennen ze er allemaal op af en rapen de flesjes op die passagiers uit het raam gooien.

Surgid is 17, maar ziet eruit als 13. Tijdens het praten krabt hij steeds met nagels met zwarte rouwranden aan de schurftplekken tussen zijn vingers. Hij kijkt wantrouwend om zich heen. Als een voorbijganger hem aanspreekt, begint hij verdedigend te schreeuwen. Op het station verdient hij 18 roepie (24 eurocent) per kilo met de weggegooide flesjes. Doorgaans levert dat zo'n 300-400 roepie (4- 5,30 euro) per dag op.

Gewelddadige thuissituatie

Officiële cijfers zijn er niet, maar volgens schattingen zijn er ongeveer 400.000 straatkinderen in India. Sommige kinderen zijn er door hun ouders op uitgestuurd om geld te verdienen, anderen ontvluchtten een armoedige of gewelddadige thuissituatie. Sommigen hebben geen ouders meer en zijn weggelopen van de familieleden waarbij ze ondergebracht waren. De meeste straatkinderen, waarschijnlijk meer dan tachtig procent, zijn jongens. Het grootste deel kan niet lezen en schrijven.

Het probleem met straatkinderen in India is dat ze moeilijk te helpen zijn, omdat ze meestal zelf niet van de straat willen. Ngo's, overheidsinstanties, hulpverleners en politie in burger werken samen op de perrons om de kinderen in opvangcentra onder te brengen.

Ook Surgid schudt beslist zijn hoofd wanneer een sociaal werker en een undercover politieagent samen op hem inpraten. "Ik wil geld verdienen voor mijn familie in Lucknow. Als ik naar een centrum ga, moet ik de hele dag naar school." Andere kinderen willen hun straatleven niet opgeven, omdat ze vasthouden aan het beeld dat het leven op straat glamoureuzer is dan in een tehuis, of ze blijven op straat onder groepsdruk.

"Straatkinderen denken alleen maar aan vandaag", vertelt broeder Gregory Almeida van het Don Bosco opvangcentrum in Mumbai. "Zij denken dat niemand om ze geeft, dus waarom zouden ze naar school gaan voor een betere toekomst of geld sparen voor morgen?"

Het Don Bosco centrum herbergt zo'n 65 jongens die besloten hebben wél iets van hun leven te willen maken en in het centrum willen wonen.

"Toch zijn het er maar weinig die het uiteindelijk lukt om zich aan te passen aan de structuren van de maatschappij en te leven met een familie of een baan", zegt broeder Almeida. "Er zijn succesverhalen van straatkinderen die uiteindelijk ingenieur of sociaal werker werden. Maar alleen degenen met een speciaal talent en de juiste instelling en steun redden het."

Vikas (10) hoopt ooit bij die succesverhalen te horen. Toen zijn beide ouders overleden, leefde hij jarenlang met zijn broer in een leegstaande caravan. In het computerlokaal in het Don Bosco centrum voert hij ijverig opdrachten uit op een ouderwetse, gedoneerde computer. Zijn oudere broer Rohit (12) zit een paar pc's verderop, net als de andere jongens in het lokaal met gewassen ha ren en schone kleren. "Ik wil wetenschapper worden", zegt Vikas. "Mijn droom is om een nieuw soort vliegtuig te ontwerpen."

Verslaafd aan tipp-ex

Veel straatkinderen zijn verslaafd aan drugs of alcohol. Velen op het Dadar-station snuiven een paar keer per dag 'Eraz-ex', een soort Indiase tipp-ex die zij kopen voor minder dan 30 roepie (40 eurocent) per flesje. Hiermee raken ze in een zware roes. Sommigen roken marihuana of drinken goedkope, lokaal gestookte alcohol, anderen gebruiken heroïne of snuiven benzine.

De kinderen vluchten in verdovende middelen om de stress van het straatleven te ontsnappen, meestal overgehaald door kameraden of onder druk, om bij de groep horen. Dit brengt hun toch al lage levensverwachting nog verder naar beneden.

"De meeste kinderen worden niet oud", vertelt broeder Gregory Almeida van het Don Bosco opvangcentrum in Mumbai. "Vaak krijgen ze tuberculose of vallen ze stoned onder een trein waardoor ledematen afgesneden worden."

Een deel van de kinderen die in het opvangtehuis worden opgenomen moet eerst naar het bijbehorende afkickcentrum.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden