In therapie met regisseurs Ken Loach en Lars von Trier

Mensen moeten na verschrikkelijke gebeurtenissen in hun leven verder. De dood van een kind. Een echtscheiding. Maar hoe doe je dat, voortleven, als de bodem onder je bestaan wordt weggerukt? In Cannes tonen twee regisseurs hoe het wel en niet kan: Ken Loach en Lars von Trier.

Ze wonnen allebei eerder een Gouden Palm. Loach voor het Ierse oorlogsdrama ’The Wind That Shakes The Barley’; Von Trier voor het muzikale melodrama ’Dancer in the Dark’, waarin de IJslandse elf Björk en de Franse diva Catherine Deneuve een dansje deden.

De Brit en de Deen bevinden zich aan weerszijden van het cinematografische spectrum. Ken Loach maakt al jaren uitgesproken sociaal bewogen films, meestal naar een scenario van mensenrechtenactivist Paul Laverty. De Deense filmmaker Lars von Trier staat bekend als de meester van het sarcasme en de ironie. Zelden twee œuvres gezien die zo diametraal tegenover elkaar staan, zowel qua vorm als inhoud.

En beide maestro’s hebben nu films gemaakt waarin mensen er met behulp van therapie weer bovenop proberen te komen. In het enthousiast ontvangen ’Looking for Eric’ van Ken Loach levert dat een fantastische komedie op, waarin een gescheiden man na een mislukte zelfmoordpoging terugkeert naar het postsorteervak, nog ongelukkiger dan hij al was. Vrienden en collega’s komen dan in ’t geweer, evenals voetbalheld Eric Cantona, die opeens vanaf een levensgrote poster in de slaapkamer van de postbode stapt om hem in therapeutische gesprekken weer op de been te helpen. De voetballer die een legende werd bij Manchester United zet een hilarisch portret neer van zichzelf.

Nee, dan het hoongelach en het boegeroep dat Lars von Trier opwekte met ’Antichrist’, over echtelieden (Charlotte Gainsbourg en Willem Dafoe) die na de dood van hun kind voor therapie de bossen intrekken, maar daar in een inferno terecht komen, en wij, de kijkers, met hen. In de gruwelijkste scènes gaan eerst de mannelijke en daarna de vrouwelijke geslachtsdelen aan gruzelementen, close-up.

Bij Von Trier is de wereld niet door God geschapen maar door de duivel. Er is geen catharsis, geen verzoening, geen licht, slechts duisternis. In Cannes vertelde Von Trier dat hij zijn film na een heftige depressie had gemaakt. Het gaat over zijn nachtmerries en angsten. Daar wordt hij in Cannes wel heel hard voor gestraft. Bij de persconferentie verweten journalisten hem zijn visie. Het ging er zo grof aan toe, dat de regisseur zichtbaar moeite had om niet in huilen uit te barsten. Boven het festivalpaleis en de aangrenzende azuurblauwe zee van de Méditerranée vloog op dat moment een vliegtuig met de wapperende spreuk ’Antichrist’.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden