In 'The Newsroom' zijn de feiten nog wél heilig

Als journalist kijk ik graag naar 'The Newsroom', vrijdagavond op Canvas. Het is een herbeleving van groot wereldnieuws, gegoten in de vorm van Amerikaans kwaliteitsdrama. We zien hoe de redactie van Atlantis Cable News in New York het nieuws stap voor stap klaarstoomt voor de kijker: de aanslag op Osama Bin Laden, de opstanden op het Tahrirplein, de afluisterpraktijken van NSA.

De actualiteiten liggen vers in het geheugen, wat de kijker het idee geeft van 'echtheid' en er met de neus bovenop zitten. Natuurlijk is de nieuwsgaring gedramatiseerd. Er zijn in Nederland, denk ik, weinig journalisten die zo knokken voor hun eigen items als in 'The Newsroom'. In het echt heb ik zelden hoogoplopende ruzies over nieuws meegemaakt, en het komt me zelfs in het competitieve Amerika een beetje overdreven voor. Evenmin heb ik vaak mogen beleven dat een redacteur, zoals in 'The Newsroom', onder z'n bureau moest duiken, omdat z'n bedrogen vriendin verhaal kwam halen op de redactie.

Kijkcijfers zijn knellend, ook in Nederland, maar het is onwaarschijnlijk dat 'RTL nieuws' flutnieuwtjes groot moet gaan brengen vanwege een dalend marktaandeel. In 'The Newsroom' dreigde dat de laatste aflevering wel. Uitvoerend producent MacKenzie McHale vroeg zich cynisch af of ze de stemming in het Huis van Afgevaardigden over 'een mogelijke economische wereldramp' voor of na de 'onderbroek-tweets' van de Democraat Anthony Weiner zou uitzenden.

Geeft allemaal niks, het is drama. Er wordt uitstekend geacteerd, en de dialogen houden je door hun hoge springstofgehalte voortdurend in de ban. In deze door Aaron Sorkin (ook van 'The West Wing') geschreven serie zijn journalisten mensen die concurreren, schelden en schreeuwen om uiteindelijk alles weer goed te maken en als een grote familie door te hobbelen. En midden in die volière van opgewonden standjes straalt de ster van Will McAvoy, anchor van het paradepaardje van ACN, 'News Night'.

Die man is in z'n eentje een serie waard. Hij is een linkse Republikein, wat op zich al een briljante vondst is, even intellectueel als vrouwengek - McHale is één van z'n ex'en, wat zorgdraagt voor een spannende extra verhaallijn - en zo nu en dan licht beneveld door de drugs. Officieel moet hij verdovende middelen gebruiken wegens een oude sportblessure, maar hij doet dat met zoveel overgave dat je ook wel eens denkt dat ie het gewoon erg lekker vindt. In elk geval is hij er na de aanslag op Bin Laden zodanig aan toe dat een collega op zijn presentatiedesk de volgende waarschuwing moet deponeren: 'Obama is the good guy and Osama the bad guy'.

Maar in al die chaos en consternatie valt één ding voortdurend op: de zorgvuldigheid van de redactie. Nieuws mag van redactiechef Charlie Skinner pas op de buis als het honderd procent zeker is. Dat Helene Cooper van The New York Times twee bronnen heeft die de dood van Bin Laden bevestigen, doet hem niets. Skinner wil het van het Witte Huis zelf horen. Wat een verschil met de nieuwste werkwijze van de NOS. Feiten checken is in het internettijdperk niet altijd meer heilig, verkondigde Journaal-hoofdredacteur Marcel Gelauff begin dit jaar. Die kijkt vast niet naar 'The Newsroom'.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden