Review

In statuur en voorkomen is Bartoli dé klassieke diva

Cecilia Bartoli, Orchestra La Scintilla Zürich olv Ada Pesch met een ode aan Maria Malibran op 24/11 in Concertgebouw, Amsterdam.

Optredens van het Romeinse zangwonder Cecilia Bartoli zijn als feestjes. Feestjes waar iedereen graag bij wil zijn of voor uitgenodigd wil worden. Maar ondanks de ruim honderdvijftig extra stoelen die in het Amsterdamse Concertgebouw op het podium waren bijgeplaatst, moesten vele wanhopig wachtenden bij de kassa worden teleurgesteld; er kon zaterdag echt niemand meer bij.

In die uitpuilende en verwachtingsvol roezemoezende feestzaal barstte de bom al toen La Bartoli in een grote met gouddraad bestikte rode japon boven aan de trap verscheen. In statuur en voorkomen kwam hier dé klassieke diva de trap af. Zelden iemand gezien die met zo veel natuurlijke souplesse – mét die lampekapjurk als obstakel – en met zo veel ontwapenende gratie de lange trap afschreed. In 1959 moet er iets vergelijkbaars hebben plaatsgevonden toen Maria Callas háár act op de Concertgebouwtrap deed. Callas had overigens de afdaling in Amsterdam van tevoren serieus gerepeteerd. Dat soort diva-gekkigheid heeft Bartoli niet nodig. Bovendien kent ze de trap als geen ander, omdat ze hier al zo vaak optrad.

En het houdt niet op, want Concertgebouwdirecteur Simon Reinink lichtte – nadat hij Bartoli een gouden plaat voor haar nieuwste album ’Maria’ had overhandigd – het publiek in dat het volgende Bartoli-feestje in zijn zaal al op 10 juni volgend jaar zal plaatsvinden. Verrassend nieuws.

Cecilia Bartoli zong stukken van die nieuwe, met goud bekroonde cd, waarop ze een ode brengt aan haar verre voorgangster Maria Malibran. In Bartoli’s vocale kielzog reist een rijdend museum mee, waarin door Bartoli verzamelde memorabilia van La Malibran te zien zijn.

Elke keer als je Bartoli na een tijdje weer live hoort zingen, ben je geneigd aan de volumeknop te draaien. Ze produceert geen geluid waarin je kunt wonen en daar moet je je oren steeds weer op instellen. Maar het went gelukkig snel, en als je de hoop op iets wat toch niet komt opzij zet, is het genieten geblazen.

Bartoli is gelukkig wel iemand die ook zelf haar grenzen kent en zich nooit zal overschreeuwen. Zo zong ze uit Rossini’s ’Otello’ de grote scène van Desdemona en niet die van Otello. En dat terwijl er nou juist een Malibran-versie van dit werk is, waarin de rol van Otello aan de stem van Malibran is aangepast. Het zou te heroïsch voor Bartoli zijn geweest.

Met het uitstekend spelende authentieke orkest La Scintilla zong Bartoli verschillende nummers van haar cd. Het orkest zelf speelde wat intermezzi, waaronder een deel uit een vioolconcert van de tweede echtgenoot van Malibran. Prachtig was Bartoli’s vertolking van Mendelssohns ’Infelice’ en de Rossini-items waren een kolfje naar haar hand. Het feestje werd, toen de toegiften kwamen, zowaar een echte happening.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden