In Scapino’s ’Wonderworld’ is nauwelijks lijn te vinden

Bryndis Brynjolfsdottir in ¿Ragna¿ van Pieter de Ruiter en Eva Villanueva (FOTO HANS GERRITSEN)

’Wonderworld’ door Scapino Ballet Rotterdam. Gezien 8/10 Rotterdamse Schouwburg. Tournee t/m 20/12. www.scapinoballet.nl

De toon voor een bonte avond wordt bij ’Wonderworld’ al bij binnenkomst gezet. Op de bühne warmen de dansers casual op, ze stretchen hun ledematen zoals alleen dansers dat kunnen: een been loodrecht langs het oor. Je ziet ze denken; wacht maar eens af wat we allemaal voor jullie in petto hebben.

Veel, inderdaad. Scapino Ballet Rotterdam speelt zijn succestroef steeds vaker uit: een voorstelling met een veelheid aan kortere balletten, gemaakt door zowel choreografen ’van buiten’ als Scapino’s eigen huischoreografen. In ’Wonderworld’ levert dat negen stukken op.

Artistieke roerganger Wubbe vangt met deze formule meerdere vliegen in één klap: talent krijgt een podium én de revue-achtige opbouw van de avond maakt dat er voor iedereen wel iets van zijn/haar gading is. Wordt er in de voortrazende danstrein een station aangedaan dat minder bevalt? Geen nood, de volgende stop is misschien verteerbaarder. Zo houdt Ed Wubbe iedereen bij de les en zodoende dans voor een groot publiek te ontsluiten.

Maar het grote nadeel van zulk zapballet is dat er nauwelijks lijn valt te ontwaren en dat de gestelde uitgangspunten steeds diffuser worden. We koersen van een esoterische solo gemaakt door Pieter de Ruiter, toch bepaald geen nieuwkomer in het dansveld, in onvaste lijn op huischoreograaf Georg Reischls ritmische reflectie op de principes van het dansen als zodanig af. Daartussen komen we tegen: rechttoe-rechtaan muziekballet van oudgediende Neel Verdoorn, een hysterisch, maar alleszins smakelijk balletsnoepje rond balleteske basishoudingen van Eric Gauthier, een heerlijke hiphopsolo op Bach van Ed Wubbe en een sympathiek theatraal ensemblestuk à la Mats Ek van Christophe Garcia.

Uitstekend gedanst, prima vermaak. Ook al zijn enkele stukken gerecycled uit eerdere programma’s. Wat nekt is de opgelegde korte lengte van de stukken voor enkele participanten. Zowel het choreografenduo Guy Weizman & Roni Haver als Jérôme Meyer & Isabelle Chaffaud hebben veel te weinig tijd om wat ze willen zeggen, daadwerkelijk waar te maken. Weizman en Haver, onlangs terecht door het superfonds in het bestel geloodst, werken vanuit een bijzonder dynamisch jargon dat van poëzie naar horror meandert - helaas: in deze context komt het niet tot wasdom. Ballet van Meyer & Chauffaud is dansant onstuimig, in deze setting theatraal volstrekt onbesuisd. Dat past wel bij een bonte avond, maar voor verdergaande artistieke zeggingskracht blijkt dit concept funest.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden