'In rood voel ik me vrouw'

Iedereen kan de laatste mode bij elkaar shoppen, maar een eigen stijl is niet te koop | tekst Roos Menkhorst | foto's Maartje Geels

Onder de naam Sachamama geeft Loylou van Asbeck (48) dansworkshops en trainingen aan vrouwen. "Laat je rondingen en je sensualiteit zien, zonder dat je meteen een verleidster bent."


"Ik ben op zoek naar vrouwelijkheid in mijn kleding. De ene dag voel ik mij stralend, de andere dag elegant, stoer of een combinatie van die drie. Ik maak graag van mijn vrouwelijkheid mijn kracht: laat je rondingen en je sensualiteit zien, zonder dat je meteen een verleidster bent. In mijn werk gaat het precies over dit thema: duik in je vrouw-zijn.


Ik begeleid al vijftien jaar vrouwen bij het dansen. Dans is mijn basis en mijn medicijn. Als ik hoofdpijn heb ga ik dansen. Toen ik een tijd in een rolstoel zat - door een val van een paard - ben ik er snel weer bovenop gekomen door zoveel mogelijk te bewegen. In mijn werk onderzoek ik hoe je weer voluit kunt schitteren. Je ziet dat mensen door te dansen alle emoties los kunnen laten, ze krijgen al snel een grijns op hun gezicht.


Weet je wat het probleem van deze tijd is? Mensen weten niet meer dat ze een lijf hebben. Ze voelen bij wijze van spreken niet dat ze een grote teen hebben, en dat ze voeten hebben om op de aarde te kunnen lopen.


Sinds een jaar geef ik samen met een collega ook speciale 'Dive into the womb'-trainingen. De hele cursus is gericht op de baarmoeder: als je echt contact krijgt met je baarmoeder, lukt het je om meer vrouw te zijn. Hoe we dat doen? Door te dansen, maar ook door opstellingen te doen, meditatie en door een 'talking stick' rond te laten gaan. Je ziet dat vrouwen zich door de cursus steeds meer leren te openen. Dat is mooi om mee te maken: zo zijn er vrouwen die weer toenadering zoeken met een familielid met wie ze in geen jaren contact hebben gehad.


Voor ik begon met dansen heb ik een tijd mijn eigen reisbureau gehad. De helft van het jaar was ik weg: ik organiseerde reizen naar Burma, Laos, Thailand en Maleisië. In vierenhalf jaar tijd heb ik vier kinderen gekregen, dat was het moment dat ik gestopt ben met het vele reizen. Inmiddels ben ik moeder van vier pubers. 'Kun je niet gewone kleding aantrekken', wordt me weleens door een van mijn kinderen gevraagd als ik kom kijken naar een hockeywedstrijd. Natuurlijk, antwoord ik. Dan trek ik een spijkerbroek aan en een paar stoere laarzen. Maar, ik ben wie ik ben: de sieraden blijven en de doek in mijn haar ook."

Bodywarmer

"Ik draag bijna altijd een bodywarmer. Ik kan niet tegen knellende kleding, en een body is ideaal om je armen vrij te kunnen bewegen. Tegelijkertijd blijft je lijf lekker warm. Ik vind dat heel belangrijk, want ik kan er niet tegen als mijn nieren koud worden. Hoe ik dat voel? Ik luister goed naar mijn lichaam."


Jurk


"In rood voel ik mij heel vrouwelijk. Deze jurk is van het merk Goddess. Het is een kledingmerk van een vriendin van mij uit België. Al zeker twintig jaar draag ik vooral haar ontwerpen. Deze jurk heb ik in verschillende kleuren. Voor mij is het een jurk die ultiem vrouwelijk is, maar je kunt er gelukkig wel gewoon mee fietsen.


Op een gegeven moment vroegen steeds meer mensen aan mij waar ik mijn kleding vandaan haalde. Nu organiseer ik zo'n vier keer per jaar een kledingmarkt in mijn dansatelier. Ik verkoop daar de kleding van Goddess en nog een paar andere biologische merken."

Armband

"Op mijn zestiende ben ik gedoopt. Van mijn grootmoeder heb ik toen dit koraalsnoer gekregen. Zij had het weer van haar moeder. Mijn overgrootmoeder was iemand die stond voor de vrijheid van vrouwen. Ik kom uit een familie van krachtige vrouwen. Dat heeft mij erg beïnvloed: het besef waar je vandaan komt.


Tot mijn 22ste heb ik mij ook in het adellijke wereldje begeven. Want ja, ik ben barones. Ik droeg pareloorbellen en mijn vriendjes hadden geruite broeken aan. Op het moment dat ik ging reizen met mijn zus was het over. We hebben tijdens onze reis heel bijzondere rituelen meegemaakt en voor het eerst zag ik: er is zoveel meer tussen hemel en aarde. Bij terugkomst verwaterde het contact met mijn adellijke vrienden. De gesprekken hadden de diepgang van een botermes: het ging over auto's, huizen en kleding. Wat je echt bezielt en wat je hart doet kloppen, daar werd niet over gesproken."

Tas

"Als klein meisje wilde ik modeontwerper worden. Mijn moeder heeft lang bruidsjurken genaaid voor een bekende ontwerper. Zij zat aan de kniptafel te werken, ik zat eronder. Ik verzamelde de restjes stof en maakte daar jurken voor mijn poppen. Ontwerper ben ik niet geworden, maar nog altijd maak ik veel zelf. Op deze tas heb ik bijvoorbeeld mijn oude geldbuidel genaaid. Die heb ik tijdens mijn reizen altijd bij me gehad, op een gegeven moment was hij alleen te versleten."

Haarband

"Ik ben een reiziger. De band in mijn haar is nog een relikwie uit mijn reistijd. Al 25 jaar draag ik hem. Eigenlijk is het een tafelloper, gemaakt in Laos en met de hand geborduurd."

Tatoeage

"Tijdens een van mijn reizen naar de Ararat in Oost-Turkije heb ik in mijn droom een slang gezien. Ik wilde al lang een tatoeage, maar vanaf dat moment wist ik ook wat het moest worden. De slang is mijn krachtdier, hij herinnert mij eraan dat je nooit klaar bent met transformeren. De zoon van een vriendin van mij - hij was toen zestien - heeft de tatoeage voor mij ontworpen. Daarna heb ik hem laten zetten door een jonge vrouw in een kraakpand. Zij werkt alleen met natuurlijke inkt. Dat gaf voor mij de doorslag: ik wil geen chemicaliën in mijn lichaam."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden