Dagboek Nepal

In Nepal zijn noodles noodhulp

Slachtoffers rouwen bij de uitvaart van familie in Kathmandu.Beeld afp

De buurjongens spelen al vroeg cricket in de voortuin. Ze vervelen zich en het is niet duidelijk wanneer de scholen weer open gaan. Na het ontbijt breng ik een matras en kleren terug naar een vriendin. Daar gaat het gesprek over de slecht communicatie vanuit de regering.

Een jonge zakenman is verontwaardigd over het feit dat de Minister van Binnenlandse Zaken gezegd heeft op zoek te zijn naar kant en klare noodles, voor de noodhulp. "Wat is er mis met die man? Noodles! Alsof er geen beter eten beschikbaar is. En als hij dan zonodig noodles wil uitdelen waarom belt hij niet met de fabrikanten in plaats van ons lastig te vallen met imbeciele opmerkingen?" zegt hij.

De bevolking is diep gefrustreerd over de houding van de regering in 'Singha Durbar'. Hoewel premier Sushil Koirala beweert dat er hulpgoederen in de stad worden uitgedeeld hebben journalisten deze nog niet kunnen ontdekken. De bejaarde premier lijkt geobsedeerd met 'body counts': dagelijks laat hij weten dat het aantal sterfgevallen toeneemt. Alsof we dat niet weten, en alsof dat de bevolking gerust zal stellen.

Onrust neemt toe
De topambtenaar had het lef de burgers van Kathmandu te adviseren zichzelf te redden want 'hulp is elders nodig'. Inmiddels is een konvooi van ministers door burgers aangevallen; de politie moest de bestuurders in veiligheid brengen. Een buurman van de vriendin: "Waarom zitten we met die oude mannen opgescheept? Alsof we geen bekwame jonge politici hebben. Tijd voor verandering!"

Ik rij naar het nationale aardbevingscentrum, een duur gebouw met veel staal en marmer. Ik kan het niet helpen voor luistervink te spelen. Een internationale donor legt uit hulp te willen geven aan een getroffen district. Ze kan de naam niet goed uitspreken. Waar dat precies ligt, vraagt ze, turend op de kaart van Nepal. "Het ligt ten noordoosten van Kathmandu", zeggen de medewerkers. "Nee, nee, het ligt ten westen. Ik zie het duidelijk op de kaart." De Nepalezen kijken elkaar aan. Dan zegt een van hen tactvol: "Mevrouw, u houdt de kaart op de kop."

Samen met architect Bikash bezoek ik getroffen gebouwen. Voor het eerst ruik ik een akelige lijklucht. Ik glij uit. Het blijken bonen te zijn, die in het voormalige warenhuis lagen opgeslagen. Een maand geleden trof ik hier een blinde, zieke hond aan. Ze werd in ons dierenasiel behandeld en geadopteerd door een kindertehuis waar ze zich meteen helemaal thuis voelde. Het geeft me een goed gevoel. Ze had de aardbeving waarschijnlijk niet overleefd.

Cholera
Het regent opnieuw en de kranten melden dat een uitbraak van cholera niet ondenkbaar is. Mijn verzekering belt: of ze iets kunnen betekenen. Het is verleidelijk om alles te laten voor wat het is en naar huis te gaan. Maar de waarheid is dat de situatie voor de gelukkigen ons tot nu toe minder erg is dan sommigen denken. We zitten in Kathmandu vaker zonder water en elektriciteit. En de internetverbindingen zijn nooit top geweest. Zal het beter of slechter worden? De tijd zal het leren.

Lucia de Vries in Nepal.Beeld Trouw
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden