In Nederlandse films is eten per definitie treurig

Het is 'De Kas', zo werd er gefluisterd naar aanleiding van Herman Kochs roman 'Het Diner'. De roman speelt zich af in een hip Amsterdams etablissement. Zo'n 'aanstellerig restaurant' waar je zeker zes maanden van tevoren moet reserveren, meldt verteller Paul Lohman, maar waar zijn broer, premierskandidaat Serge Lohman, dan toch ook op de dag zelf nog terecht kan.

Schrijver Herman Koch laat zijn verteller tekeer gaan over de 'voorschoten' en 'strakke staartjes' van de serveersters; over de gerant die met zijn pink indringend naar de coquilles wijst en ondertussen een te lange inleiding houdt over de herkomst en bereiding van het minuscule beetje eten dat zich op het bord bevindt; die bovendien steeds in het gesprek inbreekt met onnodige vragen en overbodige wijnen.

Dat het 'De Kas' moest zijn, concludeerde men uit het concept van zelfverbouwde groenten en duurzame bereiding, een idee dat in een paar jaar tijd overigens tot alle regionen - inclusief dagbladrubrieken - van de samenleving schijnt doorgedrongen en anno 2013 dus al lang zo aanstellerig niet meer klinkt.

De eigenaar van 'De Kas' was, zo vertelt een meisje aan de telefoon, niet blij met Kochs roman. De film is er ook niet opgenomen. Die eer ging naar het pas deze zomer geopende Amsterdamse lounge-restaurant &Samhoud Places, nu nog hipper dan De Kas, de '&' zegt het al. &Samhoud Places schaamt zich niet voor zijn 'basic' biologische kip en gezouten citroen - waarmee regisseur Meyjes in de film overigens ook veel minder uitpakt - en adverteert op de website vrolijk met een 'double bill' van eerst een diner en dan naar 'Het Diner'.

Nu had de eigenaar van 'De Kas' zich de satire ook niet persoonlijk hoeven aantrekken, want eten is eigenlijk per definitie treurig in Nederlandse romans en films; nog meer als het uit eten is. De eet- annex goedgevoelfilm heeft in ons calvinistische cultuurgoed ook nog niet echt post gevat. Of het nu gaat om de frikadellen in 'New Kids Turbo' of de Duitse worstjes in 'Ober' van Alex van Warmerdam. Van de havermoutpap in 'De avonden' tot de rivierkreeftjes in een vinaigrette van dragon en bosuitjes in 'Het Diner'; het is alleen maar meer gedoe en weerzinwekkend blijft het.

Wie naar onze Engelse buren kijkt, weet dat het kan verkeren. Daar maakten eerst de tv-koks korte metten met de witte bonen in tomatensaus en verscheen toen ook de aanstekelijke eetfilm op het witte doek, met als voorlopig hoogtepunt in 2011 road-movie 'The Trip'. Ook in 'The Trip' veel vrolijkheid over lange obermonologen die het bereiden van een gerecht doen klinken als 'de plot van een roman van John Le Carré' maar de spot van Steve Coogan heeft pretentieuze restaurants als L'Enclume in Cumbria geen kwaad gedaan. Meer dan 10 procent meer klandizie, berichtte The Guardian.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden