CoronadagboekNew Delhi

‘In mijn buurt durft niemand water te bezorgen’

Zodra de winkelier aan de andere kant van de lijn mijn adres hoort, schiet de paniek in zijn stem. “Nizamuddin WEST? Nee! Sorry, mevrouw. Daar willen mijn bezorgers niet heen.”

Nadat in maart een uitbraak van het coronavirus werd ontdekt in een gastenverblijf van de Tablighi Jamaat, een islamitische missiegroep waarvan het hoofdkantoor bij mij om de hoek staat, werd mijn hele buurt tot Delhi’s eerste hotspot verklaard. Hek bij de ingang, militairen op straat en om de dag een tanker door de straten van waaruit een reinigingsmiddel over alle huizen, auto’s en bomen wordt gesproeid.

Inmiddels zijn er honderd zogenoemde rode zones in de hoofdstad, waar bewoners vanwege enkele coronagevallen de deur niet uit mogen en buitenstaanders de buurt niet in. Bezorgers van essentiële goederen, zoals drinkwater, zijn uitgezonderd. Maar krijg ze maar eens zo ver dat ze naar Nizamuddin West willen komen. Geen enkele andere buurt is zo gestigmatiseerd. Hier komt immers een derde van alle bijna drieduizend coronagevallen in heel Delhi vandaan. Allemaal uit dat ene gastenverblijf, maar dat detail dringt bij veel mensen niet door.

En dus wil de winkelier geen drinkwater bij ons bezorgen. Natuurlijk ging tijdens de lockdown onze waterfilter kapot, waardoor we de steeds warmere dagen moeten doorkomen met grote flessen van twintig liter. Maar die flessen zijn in onze eigen buurt niet te krijgen. 

Gelukkig  tonen de agenten en militairen op straat begrip. We mogen de buurt niet uit, maar wanneer ik met twee grote lege waterflessen bij het hek verschijn en uitleg dat niemand water wil bezorgen, mag ik zelf de nieuwe flessen ophalen. Bij de volgende wegblokkade die ik tegenkom wordt me niets gevraagd over het doel van mijn autorit. Wel draagt de agent me op mijn mondkapje te dragen, ook al zit ik alleen in mijn auto. 

Onderweg naar huis pik ik meteen wat kattenvoer op – ook al zoiets wat ik op loopafstand binnen de wijk niet kan kopen. En dan langs alle hekken, agenten en soldaten weer terug mijn hotspot in.

Aletta André woont in Delhi. Zij geeft een inkijkje in haar leven in deze miljoenenstad tijdens de Indiase lockdown.

Lees ook:

Coronadagboek: Binnenblijven? Dat kan ik zelf wel bepalen

Wanneer Marijke de Vries überhaupt weer eens naar Nederland mag komen, blijft voorlopig onduidelijk. ‘Nog meer dan een (speel)tuin, worden hier thuis de juffen, opa en de oma’s gemist. De vraag is wie onze kinderen het eerst zullen terugzien.’

Coronadagboek: ‘Misschien komt alles goed’

De Italiaanse premier Conte verlengde het trieste huisarrest van Pauline Valkenet met drie weken. Dat hakt er bij iedereen in. ‘Gisteren zag ik tijdens mijn looprondje een nieuw regenboogspandoek met de wijfelende tekst: Misschien komt alles goed.’

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden