In Mexico communiceren topambtenaren gewoon via Gmail

null Beeld ANP XTRA
Beeld ANP XTRA

Mijn conservatieve Amerikaanse vrienden praten nog steeds over de e-mails van Hillary Clinton. Voor hen blijft het schandalig hoe zij privé en werk dooreen haalde.

Hét bewijs, vinden ze, dat Clinton een onbetrouwbare kandidaat was en dat de Amerikanen blij mogen zijn dat ze niet in het Witte Huis is beland.

In Mexico begreep niemand de discussie over Clintons e-mails. Dat is niet gek. Waar in de Verenigde Staten particulier en zakelijk e-mailverkeer strikt gescheiden zijn, zeker bij de overheid, doen de Mexicanen daar niet moeilijk over. Zo was ik afgelopen week op werkbezoek bij een hoge ambtenaar van de federale regering.

Na het gesprek stelde hij me voor aan enkele medewerkers, die me hun visitekaartje gaven, met daarop hun e-mailadressen. De helft daarvan bestond uit Live- en Gmail-adressen, die ze laten doorsturen naar hun telefoons. Eén ervan kwam zelfs wat puberaal over; de naam was een verwijzing naar de favoriete voetbalploeg van de eigenaar.

Ondanks mijn negen jaar in Mexico kijk ik er nog steeds van op hoeveel Mexicaanse ambtenaren, zakenlui en politici voor hun zakelijke communicatie persoonlijke e-mailadressen gebruiken. De directeur van een van de grootste autofabrieken in het land, een voormalige officier van de geheime dienst, een manager van het ministerie van sociale zaken; allemaal communiceren ze over soms gevoelige zaken vanaf hotmail of Gmail.

Gedoe

Mexicaanse hoogwaardigheidsbekleders doen nog iets waar hun Amerikaanse collega's van gruwen. Het gebeurt regelmatig dat werknemers van grote banken klantgegevens en vertrouwelijke informatie over transacties mee naar huis nemen op losse harde schijven, zonder hun directe leidinggevenden te verwittigen. Uiteraard mag dat niet; ook in Mexico zijn de regels voor het behandelen van zulke gegevens op papier streng. De praktijk is anders.

Een kennis die voor een grote bank werkt, haalde eens in een koffiehuis een harde schijf met massa's vertrouwelijke gegevens uit haar rugzak. Toen ze die op haar laptop aansloot, vroeg ik of ze zich geen zorgen maakte over de risico's. Ze haalde haar schouders op: "Ik heb geen tijd om alles op mijn werk te doen. Maar mijn baas zou nooit toestemming geven om die schijf mee te nemen. Gedoe allemaal!"

Spionage

Gedoe of niet, juist enkele maanden geleden werd duidelijk dat ook de Mexicanen digitaal moeten oppassen. Uit een onderzoek van persvrijheidsorganisatie Artículo 19 en het Canadese onderzoekscentrum Citizen Lab bleek dat tientallen prominente journalisten en activisten doelwit waren geweest. Het was een grootschalige poging tot spionage middels een malafide programma dat exclusief aan de Mexicaanse federale regering is verkocht door een Israëlische ontwikkelaar. Of de regering, die iedere betrokkenheid ontkent, daar zelf achter zit kan niet worden bewezen.

Inmiddels zijn de Mexicanen wel wakker geschrokken. Spionage en datadiefstal zijn ook hier een groeiend probleem. Mexico loopt op digitaal gebied, en zeker qua kennis op dat vlak onder gewone burgers, flink achter op West-Europa. Dat verklaart waarom er nog steeds vaak nonchalant met e-mails en gegevens om wordt gegaan.

Voor de politici die volgend jaar een gooi naar het presidentschap willen doen heeft het echter ook een voordeel: niemand zal in Mexico de verkiezingen verliezen vanwege het gebruik van een private e-mailserver. Laat Hillary Clinton het maar niet horen.

Lees ook: Mike Pence verstuurde zelf ook onveilige e-mails

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden