In Melkweg vindt wereldmuziek haar wortels terug/pop

Vanmiddag in De Melkweg Amsterdam: The Sera-Meds Monks uit Tibet; vanavond Boukan Ginen uit Haïti, Banda El Recodo uit Mexico en Horace X uit Engeland. Morgenmiddag in het Vondelpark: Timbila Ta Venasi uit Mozambique, het Rosenberg Trio, Railand en Mis Oso es Mi Kas alledrie uit Nederland. Morgenavond in De Melkweg: Smiles Mandla Makama uit Swaziland en Salif Keita uit Mali.

Donderdag met de Columbiaanse cantadora Toto La Momposina. Deze pronte oermoeder domineerde met fabelachtige zang een kleurig uitgedoste mannenclub, die haar cumbias en andere dansen op trommels en blaasinstrumenten een stuwende cadans meegaven. Met hun strooienhoedjes, grote snorren en rode sjaals leken zij zo weggelopen te zijn uit een verhaal van Gabriel Marquez.

Het blijft een prikkelende ervaring om in vijf dagen muziek uit vijf continenten te kunnen horen in één en hetzelfde gebouw. Voor de muziekpurist moet het een crime zijn deze 'globefoxtrot' te ondergaan, om tradionele en popmuziek zo doorelkaar geprogrammeerd voorgezet te krijgen. Voor de avontuurlijker ingestelde cosmopoliet daarentegen is het een genot om in korte tijd zoveel verschillende stemmingen te ondergaan. De melodie verschilt telkens, de grondtoon blijft evenwel hetzelfde.

Indrukwekkend was bijvoorbeeld het na eeuwen herstelde muziekcontact tussen West-Afrika en Suriname. Vloeiend en gedurfd mengde zich de traditionele percussie van Africa Soli uit Guinée met de moderne Paramaribop van Fra Fra Sound. Het orkest van Vincent Henar ontleent zijn naam tenslotte aan een stam uit Ghana.

Amerikaanse jazz, caraïbische stijlen en Afrikaanse bronnen creoliseerden als vanzelfsprekend in een grote broeierige jamsessie. De feestband Son Damas uit Havana kon de vooruitgesnelde roem echter nauwelijks waarmaken. De salsa-dames lieten te sterk visuele boven muzikale prikkels prevaleren. De Nederlandse Portugees Fernando Lameirinhas vertegenwoordigde met zijn contemplatieve concert het tegendeel.

Teruggekeerd naar zijn wortels na jarenlange omzwervingen in de pop (de beatgroep Jesse & James, het latinorkest Sail Joya) concentreert Lameirinhas zich nu op de bronnen van de Portugese muziek en de diaspora daarvan in de voormalige koloniën. Een interessant gegeven dat helaas een te introverte vertaling kreeg, waardoor de noodzakelijke vonk nauwelijks oversloeg. Wellicht gebeurt dat gedurende de komende dagen wèl bij de polka-big band Banda El Recodo uit Mexico en de World Roots-finalist Salif Keita uit Mali.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden