In Kalverstraat zal niemand Andruw Jones herkennen

Zou zijn naam eigenlijk gewoon Jansen zijn, heb ik me wel eens afgevraagd. Andruw Jones was al Neerlands best betaalde sporter, sinds gisteren is er bij het jaarsalaris van Jones een schepje bovenop gedaan.

Jones, die de ’misschien wel beste outfielder binnen de National League’ wordt genoemd, verruilt de Atlanta Braves voor de prestigieuze Los Angeles Dodgers, de rijke club in Tinseltown. Jones, een voor de Nederlandse sportwereld onbekende grootheid, gaat een moorddadig salaris verdienen: ruim 36 miljoen voor twee jaar met een smakelijke tekenbonus van 12 miljoen.

Zelfs met de wetenschap dat de zwakke dollar niet tegen de euro of de Antilliaanse gulden op kan, is het bepaald geen bagatel.

Jones, een dertigjarige stier van een man die snelheid aan kracht kan paren, is een geboren honkballer. Voor de Braves heeft hij tien jaar op topniveau gepresteerd, tien Gold gloves gewonnen (ten bewijs van perfect verdedigend spel) en in ieder jaar meer dan 25 homeruns geslagen.

In Los Angeles zal men de man van Curaçao binnenhalen als held. Zoals hij dat op zijn geboorte-eiland ook is. Voor diegenen die ooit van vliegveld Hato vertrokken zijn, is dat een bekend gegeven. Andruw Jones komt je in de bar van alle kanten tegemoet: foto’s, posters, displays, zijn afbeelding is verwerkt in tafels, lampen en glazen. Het eiland, kortom, is trots op deze succesvolle zoon.

Nu was hij, verleden jaar, ook speler van de Nederlandse nationale ploeg. Hij speelde drie wedstrijden, vrij onopgemerkt en bepaald niet succesvol, maar feit is dat hij gewoon een Nederlandse international is. Hij heeft, geloof ik, geen behoefte aan een A-status bij NOC-NSF, maar dat terzijde.

Hoe komt het eigenlijk dat een zo’n grote sportman in eigen land volkomen onbekend is?

Ik durf het aan om hem door de Kalverstraat in Amsterdam te laten lopen en ben er zeker van dat niemand hem aan zal houden of zelfs maar zal herkennen.

Op een klein portretje na dat Reinout Oerlemans ooit van hem maakte, zag Nederland nooit iets van deze honkballer. Dat Oerlemans ook naar Los Angeles vertrekt, is toeval, valt me ineens in.

Waarom laten we onze sporters in den vreemde zo makkelijk lopen en doen we hun optredens af met: dat gebeurt ver weg, dat zal wel.

De uit Den Haag stammende basketballer Daniel Gadzuric heeft ook jaren in complete afzondering van de Nederlandse (sport)pers zijn wedstrijden gespeeld. Mede door het volkomen ontbreken van interesse vanuit Holland, verloor Gadzuric zijn liefde voor het thuisland en vooral voor de nationale basketbalploeg. Jammer, maar waar.

Wat is er tegen om mannen als Fransisco Elson (bij de San Antonio Spurs), Gadzuric (Milwaukee Bucks) en ook Jones (Dodgers) gewoon wekelijks te volgen?

Andruw Jones, om maar even in die hoek te blijven, speelde 1761 wedstrijden voor de Braves en verbleef geen enkele dag van zijn loopbaan op de lijst van geblesseerde spelers. Een gezonde jongen dus.

Mede daarom is hij nu zo gewild in Los Angeles. En ook omdat men zijn spray chart over het veld van de Dodgers heeft gelegd. Pardon?

De kaart van de richting en vooral de diepte die al zijn slagen in tien jaar honkbal in Atlanta aflegden blijkt zodanig te zijn dat ze, in het relatief iets kleinere stadion van de Dodgers, er veelal uit zouden vliegen. Dat schept verwachtingen aldaar. Zo gaat dat in een land met een echte sportcultuur.

Kom er maar weer in Reinout

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden