In je eigen adem zijn, met prikkende ogen van de wierook

Al maanden was ik van plan om met yoga te beginnen. Het kwam me namelijk net iets te vaak voor dat ik met stress in de supermarkt stond omdat ik niet kon kiezen tussen cherrytomaten uit Marokko of Italië. Maar steeds als ik me voornam om daadwerkelijk te gaan, moest ik nog zoveel doen dat ik het zonde vond om mijn werk te onderbreken. Daarnaast ben ik zoals je weet geen uitblinker in sport en word ik liever zo min mogelijk met deze tekortkoming geconfronteerd.

Afgelopen vrijdag hing ik lui op de bank en keek ik naar het televisieprogramma 'Witteman ontdekt het geluk', dat geheel in het teken stond van yoga. Als het de 70-jarige presentator lukte de 'halve kameel' en de 'koeienkop' uit te voeren, dan moest ik het toch ook kunnen? Nog geen dag later meldde ik me bij de dichtstbijzijnde (belachelijk dure) yogaschool.

Ik werd verwelkomd met Boeddhabeelden, bloemenkransen, brandende kaarsen, geurige wierook die in mijn ogen prikte en een bordje met de tekst: 'silence is sacred'.

De vrouwen droegen strakke leggings en sport-bh's van een of ander professioneel merk, de mannen hadden knotjes in hun haar en perfect getrimde baarden. Daar stond ik dan in een slobberige joggingbroek en een T-shirt met een grappig bedoelde slogan, op een matje dat rook naar het zweet van mijn voorgangers.

Al bij de eerste oefening zag ik hoe al die mooie, hippe mensen zonder enige moeite hun rechterbeen kaarsrecht de lucht in staken. Ik kon het mijne nog geen vijf centimeter optillen. Daarna volgde een pose die volgens de docente een traktatie voor het heiligbeen was, maar in mijn beleving eerder voelde alsof er duizenden scherpe mesjes in mijn ruggegraat werden gestoken. "Laat alles gaan, je bent je eigen adem", sprak de docente zalvend. Ik stelde boodschappenlijstjes op in mijn hoofd, dacht aan de deadline die ik nog moest halen en vroeg me af of mijn telefoon niet uit de kleedkamer zou worden gejat, terwijl de kont van mijn buurman nog net niet in mijn oog prikte.

Waarom is yoga zo'n hype geworden? Heeft mijn generatie écht zoveel moeite om te ontspannen? Is het de druk om te presteren? Een algehele faalangst? De hang naar een soort nieuwe religie? Toen jij mijn leeftijd had was yoga meer een geitenwollensokkenaangelegenheid, toch? Associeerden jullie het niet met vage goeroes uit India en oude vrouwtjes met sterrenmuntthee? Op wat voor manier probeerden jullie rust te vinden? Of hadden jullie helemaal niet zo'n behoefte aan rust?

Na de les liep ik toch wat rozig langs een van de drukste kruispunten van de stad. Daar werd ik bijna geschept door een auto. De bestuurder stak zijn middelvinger op en zei: "Ken je nie uitkijke, trut?" Ik diende hem meteen van repliek: "Zie je niet dat dit een zebrapad is, klojo?" Ik ben dan wel niet zo 'zen', maar ik kan in ieder geval van me afbijten. Voor een Amsterdamse lijkt me dat minstens even belangrijk als het volgen van klasjes waarin je leert om je eigen adem te zijn.

Liefs,

Natascha.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden