Beeld Trouw

ColumnSylvain Ephimenco

In Italië houdt een lockdown met mussoliniaanse allure ons nog steeds gevangen

Gezien vanuit Italië, waar een lockdown met mussoliniaanse allure ons nog steeds gevangen houdt, lijkt Nederland soms op een ver, verloren paradijs waar je al je toekomstige vakanties zou willen boeken. Daarom gaan we er altijd om klokslag acht uur ’s avonds comfortabel voor zitten en zetten het ‘Nos Journaal’ aan. Verwonderd kijken we vervolgens onze ogen uit, zoals de gekooide chimpansee naar de flanerende diergaardebezoekers tuurt. Met een beetje ongeloof en veel afgunst. We zien al die glimlachende noorderlingen bij prachtig lenteweer slenteren en hun kinderen huppelen. “Wo ist der Bahnhof?” zeggen we dan tegen elkaar, stampvoetend van ongeduld. Maar er gaat allang geen trein of vliegtuig meer naar Nederland. 

Hier, in de Hel van het Zuiden, zijn de glimlachen achter de verplichte mondkapjes verdwenen en is iedereen per decreet geanonimiseerd. Ook kunnen we ons niet voorstellen dat er nog een wereld bestaat waar je buiten mag lopen zonder een laissez-passer bij je te dragen, bij ons bekend als Autodichiarazione 46 E 47 D.P.R. N 445/2000. Wie dit formulier gebrekkig invult of niet duidelijk aangeeft hoelang hij denkt buiten te verblijven, riskeert 375 euro boete.

Op paaszondag was het feest werkelijk knetterend op ons scherm. Na de jingle van het Journaal zagen we joggers, racefietsers, vrolijke files op lieflijke weggetjes, wandelaars zonder mondkapjes, klanten uit een bouwmarkt die hun glimlach onbeschaamd toonden en het was voor ons alsof het hun edele delen betrof. We zagen al die spoken uit een ander leven krioelen. En dan te bedenken dat met de strengste lockdown van heel Europa, Italianen het veel slechter doen dan die libertijnse Hollanders met hun ‘intelligente opsluiting’!

Assistentie voor een persoon in staat van urgentie

Op die paaszondag was ik in de ochtend met mondkapje op op mijn e-bike vertrokken. In mijn rugzak zaten vier rollen toiletpapier en bijna tien kilo aan levensmiddelen. In de heuvels twintig kilometer verderop, stond een hulpbehoevende dierbare op mij te wachten. 

Een zzp’er die sinds de lockdown geen cent meer verdient en met een lege ijskast zit. We hadden ons dit keer goed voorbereid en dagen tevoren toestemming gevraagd. We kregen een vriendelijke mail terug van de commandant van de gemeentepolitie: ja, het mocht. Dit heette in decreettaal ‘assistentie voor een persoon in staat van urgentie’. 

De eerste vijf kilometers waren deprimerend. Leeg asfalt, oorverdovende stilte, twee auto’s in totaal en een gemaskerde onbekende die zijn hond uitliet. Toen dwong een politieauto me te stoppen. Ik liet mijn keurig ingevulde formulier en de mail van de commandant zien. Na tien minuten siste de vrouwelijke agente door haar mondkapje: “U bent op de fiets en niet in de auto”. Huuh? Op de fiets wordt dit als sport gezien. Verboden! 

Bovendien zat ik met die fiets al 200 meter over de gemeentegrens. Dankzij de mail van de commandant kreeg ik geen boete maar ik moest rechtsomkeert maken. Op de mistroostige terugweg wogen die vier rollen toiletpapier even zwaar als vier staafjes lood.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden