In Israël zal je niemand horen roepen om een boerkini-verbod

Wat een paradoxale situatie: jarenlang hebben mama en ik jou opgevoed met het idee dat je als Joodse jongere ook empathie moet hebben voor de Palestijnen die zich door Israël onderdrukt voelen en nu verwijt je mij dat ik onbezorgd van een vakantie in Tel Aviv heb genoten terwijl jij je verward voelde over de situatie in Gaza. Fijn dat je onze wijze levenslessen zo serieus hebt genomen maar misschien vat je ze iets te letterlijk op. Je observaties kloppen: aanvankelijk wilde ik ons familie-uitje afblazen omdat ik bang was voor een bomaanslag of steekpartij (niet helemaal uit de lucht gegrepen want alleen al dit jaar openden terroristen het vuur op bezoekers van een café in de Dizengoffstraat en het Max Brenner restaurant aan de Saronamarkt, en attaqueerde een man met een mes voorbijgangers in Jaffa). Waar is ook dat mama zich de vorige keer dat we in Israël waren te pletter schrok van snelweg 443 die dwars door de bezette West Bank loopt maar alleen toegankelijk is voor Joodse auto's. Het kostte haar moeite de associatie met de Zuid-Afrikaanse Aparheidspolitiek te onderdrukken. Desondanks wilden we dolgraag Tel Aviv weer een keer zien want als Jood vraag je je voortdurend af: voel ik me daar nou thuis of niet? Dat gevoel zal je herkennen. En ik moet zeggen dat onze vakantie me dit keer ontzettend beviel. De Amsterdamse gemeenteraad wilde geen stedenband met Tel Aviv omdat het in een land ligt dat de mensenrechten niet respecteert. De raadsleden zagen over het hoofd dat op Amsterdam, Berlijn en New York na geen stad in de wereld zo divers en kosmopolitisch is als de metropool aan de Middellandse Zee. Dat blijkt alleen al als je een wandeling over de boulevard maakt. Je passeert het orthodox-joodse strand Hof haDa'atim (zondag, dinsdag en donderdag voor vrouwen, maandag, woensdag en vrijdag voor mannen), met vlak daarnaast het homostrand Hof Hilton. Bij de strandtent La La Land zonnen de Franse immigranten, op de Banana Beach de Russen. Op Alma Beach bij Jaffa zie je Arabische vrouwen met hun lange gewaden de zee ingaan. Uitgerekend in Israël zal je niemand horen roepen om een boerkini-verbod. Een land in oorlog heeft wel andere problemen aan zijn hoofd. Even vertederend zijn de kroegjes in Jaffa waar hip Tel Aviv zich mengt met Arabische waterpijprokers. Iemand had daar graffiti op de muur gespoten met de tekst: 'Joden en Arabieren weigeren elkaars vijand te worden'. Ik kan er niets aan doen maar op zo'n moment vergeet ik even dat minder dan honderd kilometer verderop de checkpoints liggen die moeten voorkomen dat de bewoners van de bezette gebieden ook een dagje van het strandleven in Tel Aviv komen genieten - tenzij ze daarvoor een speciale vergunning van het leger krijgen. Natuurlijk besef ik dat niet heel Israël zo tolerant is als de gay-vriendelijke 'stad die nooit slaapt'. Je hebt ook de orthodoxe fanaten in Jeruzalem en de schietgrage Joodse kolonisten op de West Bank. Maar kom niet aan mijn Tel Aviv!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden