In iemands hoofd kruipen

Van beide Nederlandse films die op de Berlinale bekroond werden, 'Hemel' en 'Kauwboy', deed Daniël Bouquet de beeldvoering. 'Je moet met elkaar een taal uitvinden.'

'Op de middelbare school verveelde ik me, ik ging liever schilderen, fotograferen en toneel spelen", zegt Bouquet, nippend van zijn thee in een Amsterdams café. "Het zijn allemaal ervaringen die hebben geholpen om uit te komen bij wat ik het liefste doe: op reis gaan met een camera, om nieuwe werelden te ontdekken en vast te leggen. Ik werk graag in het buitenland. Als de omgeving vreemd is, kijk je anders."

Voor zijn eindexamenproject 'Doel Leeft', dat later uitgroeide tot de prachtige documentaire 'De Engel van Doel', verbleef Bouquet een tijd lang met regisseur Tom Fassaert op locatie in het Vlaamse dorpje Doel, dat opgeslokt dreigde te worden door de uitbreiding van het Antwerpse havengebied. "We sliepen met z'n drieën in een huis zonder warm water en gingen eens per week voor een euro douchen in het stadsbad van Antwerpen. We zaten helemaal in het ritme van het dorp, en leefden als het ware de film."

Daniël Bouquet (30) kwam na zijn afstuderen aan de filmacademie, zes jaar geleden, in een stroomversnelling terecht, en kon vrijwel direct aan de slag als director of photography' -eerst bij de Nederlandse kinderfilm 'Kikkerdril', daarna bij 'Nothing Personal', het drama van Urszula Antoniak waarvoor hij de fantastische opnamen maakte op locatie in Ierland, en waarvoor hij op zijn 27ste werd bekroond met een Gouden Kalf.

Bouquet leek het schilderkunstige spel met licht en donker te gebruiken om karakters uit te diepen, en meerdere lagen aan te brengen. Zijn nieuwste werk 'Kauwboy' van regisseur Boudewijn Koole, over een eenzaam jongetje dat vriendschap sluit met een kauw, getuigt van eenzelfde zinneprikkelende lyriek.

"Misschien heb ik me iets anders ontwikkeld dan de gemiddelde filmstudent", zegt Bouquet. "Ik heb zeven jaar schilderles gehad omdat ik school niet leuk vond, en prikkels nodig had van buiten. Ik was twaalf jaar toen ik op het atelier van Max Koning in Haarlem terechtkwam. Hij heeft me echt leren kijken."

De Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag, waar Bouquet op zijn zeventiende in aanraking kwam met grafische vormgeving en fotografie, was anders, minder vrij. Een waardevolle ervaring, volgens Bouquet, maar meer dan een jaar hield hij het niet uit.

"Ik kende Hakim uit 'Sesamstraat', en zijn broer Karim Traïdia die 'De Poolse Bruid' had gemaakt. We woonden allemaal in Haarlem, en gingen naar de 'sneak preview' (vertoning voor de eigenlijke première), en praatten honderuit over film, muziek en theater. Hakim had één keer in de maand 'open bak', dan kon je een verhaal komen vertellen. Op een dag zei Hakim dat hij een voorstelling rond Roodkapje wilde maken, en hij vroeg of ik mee wilde doen, en de zoon van de wolf wilde spelen. Een jaar lang hebben we opgetreden, 130 voorstellingen, in heel Nederland. Het was fantastisch. Ik heb toen achter de schermen veel geleerd. Ik was een jaar of achttien, en had een kleine camera bij me, waarmee ik vlak voor en na de voorstelling opnamen maakte. Ik merkte dat ik heel dichtbij kon komen."

"Bij een cameraverhuurbedrijf kon ik in ruil voor de afwas wel uitleg krijgen over filmapparatuur. Ik werkte ondertussen als operateur in de toneelschuur in Haarlem, waar ik als kind veel Zweedse kinderfilms had gezien. Ranja met een rietje in de pauze. Grappig is dat ik deze zomer naar Zweden vertrek om zelf te gaan filmen. Ik ga een tienerserie opnemen in Stockholm met een regisseuse die ik tijdens een filmacademie-uitstapje in Zweden heb ontmoet. Ik ben heel enthousiast over de Zweedse methode - je mag het ook Scandinavische methode noemen. Elke twee jaar worden slechts twee mensen per richting (regie, scenario, etc.) aangenomen. De selectie voor de filmacademie is er zwaar, maar je hebt dan wel topkwaliteit."

Elk nieuw filmproject betekent voor Bouquet veel praten met de regisseur, en situaties uittekenen. "Je moet in iemands hoofd kruipen, en in een paar weken een verhaal visualiseren waar iemand anderhalf jaar, of langer, aan heeft geschreven. Je moet met elkaar een taal uitvinden, om dingen helder te krijgen. Soms laten we elkaar foto's zien, of een liedje horen. Ik denk vooral in sfeer, ritme en emotie, en vind het leuk om dingen een beetje te laten wringen."

Bouquet praat gepassioneerd over films en filmmakers, zoals cameraman Lance Acord die met Sofia Coppola 'Lost in Translation' maakte, en 'Marie-Antoinette'. "Iemand die ik erg bewonder is de Poolse cameraman Slawomir Idziak, die met Kieslowski de 'Dekalog' maakte, over de tien geboden, dat vind ik waanzinnig mooi. Idziak kan trouwens evengoed 'Black Hawk Down' maken met Ridley Scott, en 'Harry Potter and the Order of the Phoenix'. Dat brede palet spreekt me heel erg aan, vooral als elke film in visueel opzicht weer bijzonder is, dan maakt het niet uit of het een artistieke of commerciële productie is."

"Ik denk eigenlijk dat je over alles wel een film kunt maken, als je het maar dichtbij kunt halen met de camera. In Zweedse films gebeurt niet zo gek veel, ik bedoel qua actie, of het nu de Zweedse films uit mijn kindertijd zijn, of Bergmans 'Scènes uit een Huwelijk'. Het gaat over mensen en wat ze beweegt. Dat vind ik spannend, de verschillende lagen in iemands gemoedstoestand: hoe vang je die?

Een recensie van 'Kauwboy' staat op pagina 11.

'Kauwboy' is vanaf vandaag te zien in 16 filmtheaters. 'Hemel' draait sinds drie weken in de bioscoop. 'Kikkerdril', 'Nothing Personal' en 'De Engel van Doel' zijn inmiddels op dvd verschenen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden