In het land van de wolven (3)

De Duitse bioloog reageerde niet meteen op de toegezonden foto van de pootafdruk, die we langs het wolvenpad hadden gevonden.

We hadden onze tocht door het bos in de Oberlausitz met lichte opgetogenheid voltooid; weliswaar had geen lid van de dertien roedels die hier rondstruinen zich aan ons getoond, maar de aanwezigheid van het roofdier gaf de boswandeling toch een andere dimensie. Niet die van gevaar per se, want wolven zijn, zegt men, erg schuwe dieren. Maar een wolf geeft aan een bos, ook als het door mensen is gecultiveerd, de sensatie van wildheid terug - vraag dat maar aan de herten en de reeën.

En wild is hot. Wild is vet. Het suggereert natuur die zich van de mens niets aantrekt. In Nederland wil men de wildernis terug, in speciaal aangewezen gebieden, er moet gemeanderd en gewoekerd, bomen moeten vallen en rotten, we willen kadavers en aaseters. We snakken ernaar weer eens door zo'n natuurervaring overweldigd te worden; dat heer en meester zijn begint te vervelen. En de wolf, het arme beest, is het ultieme wildheidsideaal.

Hoewel. Zodra werkelijke wildheid opdoemt, treedt een temmechanisme in werking. Wat koop je voor wildheid als die niet toegankelijk is? Misschien niet direct voor rolstoelen, maar toch.

Bevonden we ons hier in de Lausitz niet op een wolvenpad, met speciaal uitgevaardigde kaarten, informatieborden langs de route, en op boomstammen geverfde wolvenpootafdrukken? En was dit werkelijk natuur, als je aan de ene kant de provinciale weg hoorde, en de stoomwolken zag van de bruinkoolcentrale, en aan de andere kant tussen de bomen datsja's zag liggen - de zomerhuisjes?

En als hier de wolf rondstruinde, hoe schuw was hij dan eigenlijk? Zeventig kilometer per nacht kan een wolf zich verplaatsen, maar hij maakt graag gebruik van de infrastructuur van de mens, langs wegen en paden, en als hij een rivier tegenkomt zwemt hij niet, maar neemt de brug.

Dus hoe wild is de wolf nu eigenlijk, dezelfde wolf die zo'n zestienduizend jaar geleden besloot zich bij de mens aan te sluiten in een verbond dat hem tot hond promoveerde, een enorme evolutionaire sprong voorwaarts.

Inmiddels zijn er meer dan 350 erkende hondenrassen en als je alle kruisingen meetelt telt de wereld naar schatting een half miljard van deze huisdiersoort. Van de wolf resten daarentegen nog maar een dozijn ondersoorten, bij een wereldpopulatie van hoogstens tweehonderdduizend.

Dus hoe schuw zijn ze nog?

In de krant Die Welt viel te lezen dat een soldaat van de Bundeswehr onlangs bij een nachtmars hardnekkig door drie nieuwsgierige, zij het niet agressieve jonge wolven was gevolgd. Dit gebeurde in Westfalen, al niet ver meer van de Nederlandse grens. In Münster werd een crisiszitting gehouden: moest men soldaten met scherpe munitie uitrusten?

O ja, onze pootafdruk. De bioloog meldde uiteindelijk dat het een wolf kon zijn, of een vos, of zelfs een jakhals. Of een hond.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden