In haar trouwjurk

Achter elke rouwadvertentie schuilt een verhaal. Mickelle Haest tekent de ervaringen op van een uitvaartverzorger.

Een groene voordeur gaat open. Een man van midden dertig wenkt me naar binnen. Hij heeft een telefoon aan zijn oor, onder zijn ogen zitten zwarte wallen. Hij gaat me al telefonerend voor naar de woonkamer.

"Ja, veel te vroeg", zegt hij tegen de persoon aan de telefoon.

Zijn vrouw is vanochtend overleden.

Op een zwartleren bank zitten twee vrouwen. Eén van midden dertig, de ander eind vijftig. De man sluit zijn telefoongesprek af, schudt mij de hand en stelt me voor. "Dit is de moeder van mijn vrouw en dit is haar beste vriendin."

"Het is een paar jaar geleden begonnen met kanker", zegt hij als we allemaal zitten. "Ze werd geopereerd en kwam er weer bovenop. Sinds drie jaar zijn wij samen. Na een jaar gingen we samenwonen. De kanker was van voor mijn tijd."

Boven de bank hangt een grote foto van een dansende vrouw. "Dat is ze."

"Een half jaar geleden kreeg ze last van haar rug", zegt moeder. "Te veel ballet, dachten we. Overbelast. Verdraaid. Maar ze bleef last houden en ging voor onderzoek naar de dokter."

"De kanker bleek terug te zijn", zegt haar man. "Niet te opereren, te dicht bij haar zenuwbanen. Ze had nog een paar maanden te leven."

Hij zucht diep.

Zijn schoonmoeder pakt zijn hand. De tranen die over haar wangen lopen, dept ze voorzichtig met een zakdoek.

De vriendin staat op. "Ik ga een pot thee zetten." Ik zie dat ze haar tranen probeert te bedwingen.

"Na het akelige nieuws vroeg ik aan mijn vrouw wat ze nog wilde doen. Ze wilde nog een reis maken: naar Italië, Venetië. Dat hebben we meteen het weekend erop gedaan. Artsen hadden ons gewaarschuwd dat ze snel achteruit zou gaan en op korte termijn niet meer zou kunnen lopen."

Moeder pakt een gouden lijstje van het bijzettafeltje naast de bank. Op de ingelijste foto staat het stel op de Rialtobrug, de wereldberoemde boog over het Canal Grande, de levensader van Venetië.

De man pakt zijn telefoon. Hij wil me meer foto's laten zien.

"Twee dagen geleden zijn we getrouwd", zegt hij. "Dat wilden we graag."

Ik kijk naar een magere vrouw in een prachtig wijd uitlopende witte jurk. Op de ene foto zit ze in een rolstoel, op de andere probeert ze zich staande te houden op krukken.

"Niemand dacht dat ze zo snel zou overlijden", zegt moeder met een zucht.

"We hebben alles gedaan wat ze wilde", zegt de man. Hij lijkt zichzelf met zijn eigen woorden gerust te willen stellen.

De vriendin schenkt thee in en zegt: "Ze heeft precies gezegd hoe ze haar uitvaart wilde, met welke muziek en welke kist - een witte. En ze wilde dat ik de dienst zou leiden."

Als alles is besproken, neem ik afscheid en loop naar de voordeur. Daar geeft de man mij een grote kledinghoes en een paar enorme hakken. "Ik wil dat ze in haar trouwjurk wordt begraven."

Een week na de bruiloft staat hij op de uitvaart, met een exacte kopie van het bruidsboeket naast de witte kist met daarin zijn vrouw.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden