Column

In Griekenland groeit een verloren generatie op

Max en Natascha van Weezel. Beeld Maartje Geels

Vader Max en dochter Natascha van Weezel, beiden journalist schrijven elkaar wekelijks over wat hen bezighoudt.

Waarom zit je de hele tijd op je telefoon te kijken in plaats van met mij te praten, vroeg je een beetje bozig toen we op Rhodos ijskoffie zaten te drinken op ons balkon met uitzicht op de Zuidoost-Egeïsche Zee. Waarschijnlijk omdat ik zelfs op vakantie een onverbeterlijke workaholic ben: ik probeer dan toch een beetje bij te houden hoe het er met de kabinetsformatie in Den Haag voorstaat (niet al te best, meldde de NOS-app) en wat Donald Trump in Riyadh over het islamitisch fundamentalisme heeft gezegd (hij bezigde stevige taal, volgens de site van The New York Times).

Zelf houd ik graag vol dat ik ondertussen een goed gesprek kan voeren omdat ik geoefend ben in multitasken maar ik kan me voorstellen dat ik op jou op zo'n moment een enigszins afwezige indruk maak. Mama wijst me er ook altijd op dat ik mijn iPhone toch op zijn minst zou kunnen wegleggen tijdens het avondeten.

Toen je me vermanend toesprak, zat ik net het nieuws in de Griechenland Zeitung te volgen. De Duitstalige site deed verslag van de hoogoplopende discussie in de Vouli, het parlement, over de nieuwste bezuinigingsronde die aan de eurozone was toegezegd. Het ging dit keer vooral om de verlaging van de pensioenen. 

De linkse premier Tsipras en zijn in Rotterdam geboren minister van financiën Tsakalotos kregen er van de communisten en nationalisten stevig van langs. Ze hadden al hun verkiezingsbeloften geschonden. Het land was er economisch veel slechter aan toe dan voordat ze aantraden. De fractie van de neonazistische Gouden Dageraad-partij was van de beraadslagingen uitgesloten. Fractielid Ilias Kassidiaris, een beruchte Holocaustontkenner, had een paar dagen eerder namelijk midden in het parlement de conservatieve oud-minister Nikos Dendias gemolesteerd. Het waren taferelen die sterk deden denken aan de ondergang van de Republiek van Weimar in de jaren dertig.

Toen mama en ik in 1974 voor het eerst op vakantie in Griekenland waren, viel me vooral de trots van de Hellenen op. Het was vlak na de val van de militaire junta die het land zeven jaar lang onder de duim had gehouden. We brachten een bezoek aan de Technische Hogeschool van Athene die als eerste in opstand gekomen was tegen de dictatuur. In het stadion van Piraeus gaf Mikis Theodorakis een concert. De componist van Zorba de Griek en de Mauthausen-cyclus was door het kolonelsregime opgesloten in het concentratiekamp Oropos. Per decreet werd het ten gehore brengen van zijn liederen verboden. Nu trad hij weer op. Na afloop liep het publiek het veld op om de muzikanten te omhelzen. Het was één groot feest.

Wat een verschil met de troosteloze situatie van Ioanna en al die andere twintigers en dertigers die je op Rhodos ontmoette. Ze willen emigreren, kunnen niets beginnen met hun studie en moeten zich tevredenstellen met een junkbaantje in een café of souvenirshop. In het Griekenland van nu groeit een verloren generatie op. Het is het land van de gekrenkte trots.

Liefs, papa

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden