In een warm bovenzaaltje aan de Amstel

Ouderkerk aan de Amstel, dat stapelplaatsje van rijksmonumenten onder de rook van Amsterdam, lag te puffen aan de rivier toen ik er per bus aankwam. Het was nog lunchtijd, en dat betekende dat de terrassen van Paardenburg en Loetje vol zaten. Personeel in het zwart fladderde in en uit de oud-Hollandse etablissementen en droegen grote salades en bladen met koele witte wijn de Amsteldijk over.

De cliëntèle bestond vooral uit mannen in lichtblauw hemd, het colbert over de stoelleuning gehangen. Sommigen van hen liepen even buiten het terras met één hand in de zak mobiel te bellen. Op de parkeerplaatsen de wat duurdere auto's, een enkele cabrio en Vespa's, hun sturen blinkend in de zon.

We waren genodigd voor een 'media-café', in een bovenzaaltje iets verderop, dus wat de terrassen aangaat bleef het bij een wat begerig observeren, hoewel juist op dat ogenblik een oranje vuilniswagen aangereden kwam, die nogal lang naast de terrassen stationair bleef draaien. Ik schreef het gisteren al, Nederland en een hete zomerse dag, dat is een ongelukkige combinatie. (In dit verband was de voorpaginafoto van twee meisjes die zich naast een piesende koe in bikini verkoelden in de Waal goed gekozen.)

Ik was niet de enige die op de uitnodiging afgekomen was. Tientallen journalisten en fotografen waren er - onder wie de onvolprezen fotograaf Klaas-Jan van der Weij - die vorige week voor de Volkskrant een briljante plaat maakte van de schoonspringer Yorick de Bruijn, gevangen in mid-air, terwijl de jury op de achtergrond toekijkt.

"De anatomische les", zei hij daar in dat bovenzaaltje. Hij was naar de tien meter-plank geklommen in de duiktoren (best dapper voor iemand die kampt met hoogtevrees sinds hij bij Salt Lake City van een berghelling viel en ongeveer alles brak en scheurde) en had van bovenaf zijn camera met motordrive op de springers op de drie meter plank gericht.

Hij had vervolgens even moeten turen in zijn zoeker om met ongeloof vast te stellen dat De Bruijn werkelijk messcherp in zijn beeld hing - het grote geluk van een meesterfotograaf. "Dat lukt je misschien drie of vier keer per jaar", zei ik op een toon alsof ik er verstand van had, maar hij beaamde het meteen en verhaalde van zijn mistfoto van Thor Hushovd in de Tour van vorig jaar. Telelens, hij dook ineens op. Wereldfoto.

Klaas-Jan ging naar Londen deze zomer, naar de Olympics, net als al die anderen - de uitnodiging kwam van het NOC-NSF - en Heineken. Ik beken dat ik voor Heineken was gekomen, en dat Holland Heineken House van ze, dat in een heus volkspaleis, het Alexandra Palace in Noord-Londen, wordt ingericht. De communicatiemanager van Heineken, 'dat ijzersterke merk', sprak in dat inmiddels snikhete zaaltje over het ontwerp van het House - 'een samensmelten van twee culturen met een Oranje knipoog'.

We kregen een virtuele tour door het feestgedruis, van de Heritage Hall tot de Medal Ceremony Hall, alles natuurlijk met bier overgoten, en intussen smolten wij alvast samen, daar in dat zaaltje.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden