In een stoel op haar balkon

Bette Westera's inspiratiebron: bejaarden

Een verzorgingstehuis is een pakhuis vol boeiende levensverhalen, ze worden naar boven gebracht in de originele verhalende gedichten van Bette Westera. De bekende thema's komen voorbij, soms serieus, soms geestig: eenzaamheid, ouderdomskwalen, oorlog, dementie, dood. Maar doordat ze verbonden worden met een persoonlijke levensloop, dringt de betekenis ervan pas echt tot je door.

Neem het ontroerende tweeluik over mevrouw Verweerd. In het vrolijke eerste gedicht lees je hoe twee kinderen haar na de dood van hun eigen grootmoeder als surrogaatoma adopteren. Maar als je in het tweede gedicht leest dat mevrouw Verweerd ongewenst kinderloos is, krijgt dat een heel andere lading. Voordat ze adoptieoma werd, zag ze er tegenop "om steeds weer over Freek, die nog niet liep, te moeten praten./ Of over Liselotje, die al oma zeggen kon./ Ze hoorde er niet bij, dat had ze heus wel in de gaten./ Ze zat het liefst te lezen in de stoel op haar balkon."

Ook de gedichten over het huwelijk tussen de dames Jansen en Verbruggen gaan over de late vervulling van een 'jongemeisjesdroom'. We lezen hoe ze tijdens de Franse les verliefd werden: "Het kan niet en het hoort niet./ Maar steeds als ik je zie/ voel ik weer vlinders in mijn buik:/ Je t'aime toi aussi!"

Westera dicht bewonderenswaardig soepel: over de bejaarde Turkse gastarbeider, over de voormalige circusartieste met 'klauterdrang'. Omdat de gedichten complexer en eigentijdser zijn dan die van Annie M.G. Schmidt is het jammer dat ze soms toch op haar erfenis leunt: "Heb je 't al gehoord? Mevrouw Van Veen van nummer negen/ heeft vannacht om kwart voor vier een zevenling gekregen!" Dat klinkt als: "hebt u 't al gehoord?/ Hendrik Haan/ uit Koog aan de Zaan/ heeft de kraan open laten staan."

Sylvia Weve, met wie Westera eerder 'Ik leer je liedjes van verlangen' maakte, voorziet de tweeluiken van excentrieke, uitklapbare computerillustraties. Ze ogen als gedrukte collages, bijna als plakboeken vol herinneringen. En hoewel het omslag er somber uitziet, is het binnenwerk een visueel spektakel van kleur en mooie vondsten. Het bruidspaar krijgt een rollator met blikjes erachter, de zevenling is één man met veertien ogen en de lelijkste bewoner van het huis heeft een lekkende kraan als neus.

Bette Westera: Aan de kant, ik ben je oma niet! Ill. Sylvia Weve. Gottmer, Haarlem; 60 blz. € 19,95. Vanaf 9 jaar.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden