'In economische zin is dit dorp overbodig geworden'

Heel Engeland staat op zijn kop vanwege het mijnbeleid van de regering-Major. Wie deze week Vrij Nederland in zijn handen krijgt, met op de voorpagina het beroete gezicht van een kompel met daaronder de tekst 'Twee Engelanden - Rudie van Meurs beschrijft de kloof' kan niet anders dan de conclusie trekken dat het blad er meteen een zeer actuele reportage tegen aan gooit. Niks ervan, Vrij Nederland belazert de zaak.

BERT VAN PANHUIS

Het op zichzelf boeiende verslag van Van Meurs heeft nog even een alinea meegekregen, waarin de mijnsluitingen worden aangekaart, maar voor de rest is het een algemeen verhaal over het verval van Engeland. Geen woord over de achtergronden van de kompels-ellende. Alleen twee foto's moeten opnieuw de indruk wekken dat het om hete actualiteit gaat.

Van Meurs keek rond tussen de bewoners van de kartonnen dozen in de straten van Londen en constateert hoe in Oxford psychiatrische patienten de opvanghuizen bevolken. Zijn reis eindigt in het dorp Meadow Well, bij Newcastle, waar de werkloosheid 85 procent is, iedere inwoner bij voorbaat verdacht, waar de banken geen krediet geven en geen verzekeringen afsluiten.

Priester David Peel: 'De mensen hier zitten vol met gevoelens van wanhoop en onmacht. Er zijn bewoners die deze buurt nooit verlaten omdat ze de vijandigheid buiten vrezen.' En: 'De regering heeft hier zoveel schade aangericht. Er was een tijd dat alle mensen nodig waren om economische inspanning te leveren. Maar nu kan de economie zonder de mensen hier. In economische zin is dit dorp met zijn inwoners overbodig geworden.'

Emma en Wilhelmina gebruikten het als hun winterpaleis en onder Juliana en Beatrix fungeerde het tussen 1962 en 1984 als werkpaleis. En nu mag Rudi Fuchs van het Haags Gemeentemuseum het inrichten als dependance: paleis Lange Voorhout.

Politici halen herinneringen op zoals mr. De Gaay Fortman over het tumult rondom de begrafenis van prinses Wilhelmina in 1962. En Marcus Bakker van v/h de CPN vertelt hoe hij eens tijdens een inval van frisheid zorgvuldig het raam sloot voor koningin Juliana, wat leidde tot een enorm gejoel buiten. 'Iedereen die daar buiten stond vond het een heel gek idee dat een communist de ramen voor de koningin sloot. Ze hadden zeker veracht dat een lakei dat zou doen.'

Elsevier pretendeert op de voorplaat ook meer dan binnenin wordt waargemaakt. Tegen de achtergrond van een plattelandskerkje en de tekst 'Gods Woord Nu' wordt de vraag gesteld wat de gelovigen in het weekeinde krijgen te horen. Het resultaat zijn zeven portretjes van zeven verslaggevers, die met zeven natte vingers langs zeven geloofs- en kerkgenootschappen zijn gewandeld. Je steekt er niks van op.

Columnist Hans Righart vertelt in HP/De Tijd van zijn 'heel klein en onbelangrijk achterhoedegevecht'. Hij stelde een organisatiecomite van een forum voor de keus: of de Centrumdemocraat Vreeswijk zou het forum worden geweerd of hij, Righart, zou niet optreden als gespreksleider. Hij kreeg zijn zin, maar telefoneren met de fractie van Groen Links in de Tweede Kamer heeft hem inmiddels geleerd dat ook daar 'het minderhedenprobleem' bespreekbaar is geworden.

"Het 'minderhedenvraagstuk' is definitief geagendeerd, niet dankzij Janmaat, Vreeswijk en andere racisten, maar dankzij het ijveren van keurig formulerende volksvertegenwoordigers, behorend tot respectabele partijen. Het heeft even geduurd, maar nu is het dan zover: de vreemdelingenangst is vanuit de donkere krochten van onze politieke cultuur omhooggekropen naar de heldere openheid van de nieuwe Tweede Kamer. En het impliciete racisme van de gebezigde politieke taal valt vrijwel niemand op. De 'allochtone minderheden' zijn van een nonissue opeens 'een vraagstuk' voor de autochtone meerderheid geworden."

De Groene heeft een nieuwe kapstok gevonden om twee bijdragen over Bob Dylan en een profiel van Woody Guthrie op te hangen. Nu is hij niet eens vijftig geworden maar zit hij dertig jaar in het vak. Is er in een industrie die zich van de huidige mediatechnieken bedient 'nog wel plaats voor een man als Dyland, die nog altijd laat weten dat de Amerikaanse cultuur wat hem betreft sinds Marlon Brando, James Dean en Marilyn geen nieuwe iconen heeft geleverd? Je weet het natuurlijk nooit zeker, maar de eerste signalen stemmen weinig hoopvol. De tijden zijn wel heel erg veranderd.' En nu even geen Dylan meer.

HN-magazine duikt in de Duitse inflatie-angst. De conclusie: politiek stoelend op een verkeerde interpretatie en economisch volstrekt onnodig. Want 1992 is geen 1923.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden