Opinie

In dolfinaria is alles onnatuurlijk

Publiek kijkt naar een dolfijn en haar jong die in het Dolfinarium zwemmen. Beeld anp
Publiek kijkt naar een dolfijn en haar jong die in het Dolfinarium zwemmen.Beeld anp

Op dinsdag 14 juni liet Theo Bakker, schrijver van 'Vijftig jaar Dolfinarium', in Trouw blijken dat hij weinig op heeft met research over dolfijnen en de beweegredenen van activisten die regelmatig voor de deur van het Dolfinarium staan. Verder dan drogredeneringen en foutieve argumentatie kwam de auteur in zijn betoog helaas niet.

Marian Eeltink en Alex Romijn

Bakker heeft 'moeite met mensen die zich hun hele leven inzetten voor een doel, om als ze hun verdienste binnen hebben, radicaal om te draaien'. Wellicht is het deze persoonlijke afkeur die maakt dat de auteur gemakshalve achterwege laat dat Richard O'Barry, de voormalig trainer van tv-dolfijn Flipper, zich inmiddels ruim 45 jaar, en daarmee meer dan de helft van zijn leven, inzet voor het welzijn, de bescherming en de vrijheid van dolfijnen. In onze geschiedenis kennen we gelukkig meer van deze voorvechters, die - soms na in eerste instantie zelf onderdeel van het probleem te zijn geweest - inzagen dat wat er gebeurde onjuist was en zich daartegen verzetten.

Protesten tegen het Dolfinarium zijn onterecht, zei Theo Bakker op 14 juni in Trouw. Er zijn heel wat dieren die het slechter hebben dan de dolfijnen volgens de auteur van 'Vijftig jaar Dolfinarium'.

Beperkte leefomgeving
De auteur heeft duidelijk minder moeite met het disneyficeren van de situatie in het Dolfinarium. De zogenaamde lagune weet Bakker te duiden als 'een grote binnenzee'. Een subtiele doch onmiskenbare poging om de lagune in de beeldvorming van de lezer als een enorm leefgebied neer te zetten. Helaas is niets minder waar. Wie de lagune beschouwt voor wat het is, vanuit het referentiekader van dolfijnen, ziet juist een uitermate beperkte leefomgeving. Binnen enkele slagen zijn de dieren aan de andere kant van het bad, of bij de bodem. Een schril contrast met de natuurlijke leefruimte van hun vrije soortgenoten: een territorium van 125 tot 300 vierkante kilometer, een gebied waar héél de gemeente Harderwijk tot wel zes keer in zou passen.

Elders in het artikel betoogt de auteur hoeveel er is veranderd in de afgelopen vijftig jaar. Dat klopt. Het Dolfinarium heeft meer dieren, meer dolfijnen. Relatief gezien is in die vijftig jaren de verandering in grootte van het 'bad' echter slechts marginaal geweest. De bezoeker wordt voor de gek gehouden met beweringen dat de natuurlijke leefomgeving van dolfijnen in het Dolfinarium is nagebootst.

Ander dierenleed
Zelfs in de grootste dolfinaria ter wereld leven dolfijnen in een fractie van hun natuurlijke leefruimte.

Hoe groot een bassin ook is, dolfijnen kunnen er nooit lange afstanden zwemmen, nooit diep duiken, nooit hun jachtinstinct volgen. Ze kunnen nooit de sonar, een van hun belangrijkste zintuigen, fatsoenlijk gebruiken. De dieren groeien op in kleine, door mensen kunstmatig samengestelde groepen. Familiebanden worden regelmatig onnatuurlijk vroeg verbroken door dieren in verschillende bassins te huisvesten of tussen dolfinaria uit te ruilen. Het water in sommige dolfinaria bevat chloorverbindingen wat geenszins op zeewater lijkt. En in de natuur worden dolfijnen natuurlijk nooit blootgesteld aan schallende muziek en grote groepen klappende mensen die hun aandacht vragen. Kortom, alles druist tegen de natuur in.

Leedconcurrentie
Bakker sluit af met de opmerking dat er naar zijn indruk dieren bestaan die ongelukkiger zijn dan de dolfijnen in het Dolfinarium, suggererend dat activisten hun aandacht beter op ander dierenleed kunnen richten. Natuurlijk weten we dat er 500 miljoen dieren in de Nederlandse vee-industrie lijden en na een ellendig leven gedood worden. Uiteraard hoeft de heer Bakker ons ook niet uit te legen dat er nog veel meer ander dierenleed bestaat. Laten we bovendien ook het mensenleed niet vergeten dat zich op de wereld afspeelt. Met het geld voor een Dolfinarium-kaartje zouden we wellicht zelfs een heel gezin in Afrika kunnen voeden.

Dit soort leedconcurrentie leidt echter af van de legitieme argumenten die tegen dolfinaria bestaan. Zodra je belangrijkste argumentatielijn zich beperkt tot benoemen dat het elders mogelijk (nog) erger is, zoals Bakker doet, is het hoog tijd jezelf eens achter de oren te krabben.

Marian Eeltink is penningmeester van Stichting Dierbewustleven.
Alex Romijn is woordvoerder van Stichting Bite Back.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden