In de wolken op Madeira

Madeira is een absoluut wandelparadijs. Je loopt er tussen palmen en metershoge cactussen, gespierde Portugezen en gerimpelde Duitsers.

De tocht rondom de 1818 meter hoge Pico do Arieiro, een van de hoogste bergtoppen van Madeira, dat zou hem worden: de mooiste wandeling van onze vakantie. In het vliegtuig naar het Portugese eiland lezen we verlekkerd de beschrijving. "Deze prachtige route in de hoge bergen verbindt de hoogste pieken van Madeira. Het bergpad bestaat voor het grootste deel uit treden die in de rotsen zijn gehakt. Dit is absoluut de meest spectaculaire wandeling op het eiland." De gids schrijft dat het een zwarte wandeling is, een zware, en dat je er vijf uur over doet - mits je flink doorloopt en geen pauze neemt. We zagen die Pico helemaal zitten.

Linda en ik hadden besloten om naar Madeira te gaan omdat het een wandelparadijs is. Zij is een behoorlijk ervaren wandelaarster, die al heel wat bergen heeft bedwongen. Mijn ervaringen op de wandelschoenen gaan niet veel verder dan af en toe een gezamenlijk tripje in de heuvels van Umbrië en Toscane. Linda droomde al jaren van het subtropische Madeira, ze had er exotische associaties bij. De enige associatie die ik er bij had, was die van zoete wijn.

Omdat ik dus niet zo'n wandelkei ben, beginnen we onze kleine week met een makkelijk tochtje langs de kust. Om erin te komen, om te begrijpen hoe accuraat de gids is en omdat we zin in zee hebben. De omgeving van het kustplaatsje São Jorge blijkt wonderschoon. Dit is het noorden van het eiland, waar het minder zonnig en veel vochtiger is dan in het zuiden, maar daarom wel een stuk groener. We zien in de verte de hoge golven van de Atlantische oceaan. Hun geruis begeleidt ons langs palmen, bananenbomen en metershoge cactussen, en ook langs schitterende bloemen: rode camelia's, paradijsvogelbloemen, aronskelken en paarse hortensia's. We ruiken mimosa en rozemarijn. Deze hele voorjaarsmiddag komen we maar een paar andere wandelaars tegen; twee vrolijke Portugese jongens met supergespierde benen en een gerimpeld Duits stel.

We vinden de zon, de zee en zijn zilte lucht zo lekker dat we de volgende dag weer voor een kustwandeling gaan, dit keer aan de zuidwestelijke kant van het eiland. Het blijkt een ongelooflijk pittige tocht, die ons eerst honderden meters over een pad van kleine keien laat afdalen naar het stille vissersplaatsje Paul do Mar en ons vervolgens honderden meters over de rotsen laat stijgen. Een dik uur klimmen we steil omhoog; Linda gestaag en zonder al te veel gehijg, en ik na elke haarspeldbocht stilstaand om op adem te komen. Eenmaal boven is ook het uitzicht adembenemend: vlak voor onze robuuste schoenen gaat de kust bijna verticaal naar beneden, de lege oceaan is diepblauw en de huizen van Paul do Mar zijn tot luciferdoosjes gereduceerd. We lopen door bossen van laurierbomen en pijnbomen nog een paar uur terug naar onze huurauto.

Ons pad loopt naast een levada, een van de vele irrigatiekanalen. Afrikaanse slaven begonnen die in de vijftiende eeuw aan te leggen om de drogere zuidkant van het eiland te voorzien van water voor de landbouw.

De Pico do Arieiro lonkt, maar de volgende dag heb ik zulke pijnlijke kuiten en bovenbenen dat ik de zware bergtocht niet aandurf. We houden het daarom bij een mooie maar makkelijke wandeling langs een levada bij Machico, in het oosten. Morgen, zo zeggen we, zijn de bergen aan de beurt.

Maar de volgende dag - onze laatste - is de zon plotseling verdwenen en regent het zachtjes. Bedrukt gaan we toch maar op weg. We rijden over eindeloze slingerwegen omhoog. Het ziet er somber uit. We willen graag van piek naar piek lopen, maar niet doorweekt en rillend van de kou. Ik stel voor om te keren: dit wordt niks. Om ons heen wordt de mist almaar dikker. Maar Linda's hoop op een opklaring vervliegt niet. En als we op de parkeerplaats bij de Pico do Arieiro aankomen, is de mist wat opgetrokken. We worden nu vooral omgeven door Duitse bejaarden.

We beginnen te lopen, over een aangelegd pad dat de drie hoogste bergen van Madeira met elkaar verbindt. Hoe verder we wandelen, hoe minder mensen we tegenkomen. Door flarden wolken heen zien we diepe, verlaten valleien onder ons. Urenlang beklimmen we rotsen, kijken we naar regenbogen en hagedissen en lopen door donkere bergtunnels. Vooruit, zeggen we, deze wandeling is zeker mooi, maar niet zo spectaculair als de wandelgids ons in het vliegtuig had beloofd.

Na weer een klim moeten we die woorden inslikken. We blijken boven de wolken te zijn uitgestegen. De hemel is ineens strakblauw, het is doodstil en we kijken uit over een uitgestrekt wolkendek dat we bijna kunnen aanraken. Aan één kant van de bergtop bewegen flarden wolk op ooghoogte langzaam op en neer. Zo'n fantastisch spektakel hebben we allebei nog nooit gezien. We zijn er stil van. Op de Pico das Torres, op 1847 meter, hebben we - niet alleen letterlijk - het hoogtepunt van onze vakantie bereikt.

Naar Madeira

Madeira ligt bijna 600 kilometer uit de kust van Marokko. Het is vanuit Lissabon ruim een uur vliegen. Voor een strandvakantie moet je hier niet zijn, want stranden zijn er nauwelijks. Het eiland mikt vooral op wandelaars. Er zijn tientallen wandelingen in alle soorten en maten en het is het hele jaar door prima wandelweer - de winters zijn mild en de zomers niet heet.

Er rijden bussen over het eiland, maar het is veel handiger om een huurauto te hebben. De wegen op Madeira zijn rustig en opvallend nieuw - veelal aangelegd met steun van de Europese Unie.

's Avonds is het levendige centrum van Funchal een aanrader. Daar zijn veel cafés en bijzonder moderne restaurants te vinden. Ook buiten het hoofdstadje kun je uitstekend eten, in trendy restaurants waar ze boterzachte verse vis serveren. Je kunt de avond afsluiten met een glas Madera of een Poncha, een mix van alcohol die is gedistilleerd uit suikerrietsap, vruchtensap, honing en suiker.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden