In de VS zijn studenten wél ijverig aan de slag

Nederlandse studenten krijgen automatisch een beurs. Dat maakt de studies toegankelijk, maar het is funest voor de inzet en motivatie.

Nederlandse studenten bezetten collegezalen omdat hun beurs misschien wordt omgezet in een lening. Hoe kan dat, zou een Amerikaanse student zich afvragen. Een beurs kan toch niet zomaar een lening worden, die heb je toch zelf verdiend? Dat je in Nederland een beurs niet hoeft te verdienen, is voor Amerikaanse studenten onbegrijpelijk. Krijgt iedereen die 18 jaar is, de middelbare school heeft afgerond en zich inschrijft bij een universiteit, automatisch geld op de rekening gestort? Ja, echt waar.

Ik moest denken aan Sam Yung, die informatietechnologie studeert aan de Johns Hopkins University in Baltimore, waar ik tijdelijk werk. Hij heeft eerst een stevige selectie moeten doorlopen. Zijn ouders, afkomstig uit Zuid-Korea maar nu in de VS woonachtig, betalen een groot deel van de studie. Niet dat zij rijk zijn, ze teren nu in op hun spaargeld. Sam studeert, om te groeien, en om straks zijn ouders terug te kunnen betalen. Dat betekent nu een kleine kamer, zoveel mogelijk gebruik maken van de faciliteiten van de universiteit en hard studeren. Want tijd is geld.

Alleen het collegegeld voor een jaar bachelor aan Hopkins bedraagt dit jaar al 39.150 dollar. Dat wil echter niet zeggen dat studeren alleen mogelijk is voor de rijke elite. Groot verschil met Nederland is dat je er zelf wel wat voor moet doen. Van de studenten krijgt 45 procent een specifieke beurs van de universiteit, 35 procent maakt gebruik van gunstige leningen, 12 procent ontvangt federaal geld en 5 procent krijgt een bijdrage van de staat.

Een beurs ontvangen betekent in de VS nog dat je wat waar te maken hebt.

Studenten kunnen aan deze universiteit vrijwel iedere studierichting volgen. Van conservatorium tot geneeskunde. Van geschiedenis tot fysica. Maar ze doen er ook wat voor terug. De studenten zijn actieve kennisvergaarders. Van ’s morgens zeven uur in de shuttlebus tot zaterdagavond in de Starbucks van boekhandel Barnes & Noble tref ik ijverige studenten die met boeken en papers aan de slag zijn.

Natuurlijk is hier ook geklaag over hoge prijzen, saaie colleges of onduidelijke opdrachten. Maar de overtuiging overheerst dat het een voorrecht is te mogen studeren en bovendien een goede investering in jezelf. Als student heb je immers een grote kans op een goede baan en daarmee mogelijkheden eventuele schulden af te lossen.

Niet verwonderlijk dat de slagingspercentages flink hoger liggen dan in Nederland. van de Hopkins-studenten die in de herfst van 2002 aan de vierjarige bacheloropleiding begon, slaagde 83 procent ook binnen vier jaar, en 91 procent na zes jaar. Volgens het CBS was hetzelfde percentage voor de gemiddelde Nederlandse driejarige bachelor opleiding na drie jaar 22 procent. Na vier jaar liep het aantal universitaire diploma’s (ook de masters zijn hierin meegeteld) op tot 42 procent, na vijf jaar 59 procent. Tel uit je winst, studenten. Zeker meer dan 266 euro (de huidige basisbeurs voor uitwonende studenten) per maand.

Natuurlijk, internationaal vergelijken is lastig. Nederland is geen Amerika en wil dat op sommige terreinen ook zeker niet zijn. Maar een collegezaal bezetten vanwege het misschien verliezen van een recht dat je nooit hebt verdiend? Sam Yung kan er niet bij. En ik ook niet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden