In de vloedgolf van het mediatijdperk

Omdat we thuis ook tienerkinderen hebben, en internet, bezocht ik een avond over mediawijsheid.

Merkwaardig begrip: mediawijsheid. Het veronderstelt reflectie, het vermogen tot overdenken, ergens een overstijgende betekenis aan toe kunnen kennen.

Misschien is het woord wijsheid me te dierbaar.

Waarschijnlijk bedoelt men media-slimheid. Hoe je kunt voorkomen dat je op het net in de luren gelegd wordt, of gepest. Wat je wel en niet kunnen zeggen op Twitter of Facebook , en waarom je niet moet ingaan op sms-betaaldiensten. Hoe je een gameverslaving kunt voorkomen.

Internet, de gevaren, de risico's. Als je die weet te omzeilen, ben je mediawijs.

Of mediaslim.

Internet is alles. Dus biedt het ook bescherming tegen internet. In de vorm van tips en adviezen, op alle mogelijke online fora.

Enkele ervan organiseerden de avond. De zaal zat vol. De meesten moesten ouders zijn. De avond heette 'Nationale Ouderavond'.

Op het podium voerden twee acteurs een rollenspel op, van een gameverslaafde tiener en een geagiteerde moeder die wanhopig probeert hem te bereiken.

Het publiek, meest vrouwen, had nog wel tips voor de moeder. Ze moest meer rekening houden met haar zoon, haar vraag om aandacht beter timen. Zulke tips. Ze gingen uit van het soevereine kind, dat ruimte moest krijgen voor zijn ontwikkeling.

Ik moest denken aan Thomas Rosenboom en diens pamflet 'Denkend aan Holland' uit 2005, waarin hij de teugelloosheid van de Nederlandse opvoeding hekelt. ('Denkend aan Holland zie ik groepen jongeren breed voor me op de stoepen staan.') Bij Rosenboom ligt de nadruk niet op het soevereine kind, maar op het kind als soeverein, het kind als vorst - met albegrijpende ouders als zijn paladijnen.

Het rollenspel op het podium leverde veel gelach op, zoals bij veel wat herkenbaar is. Ook Aaf Brandt Corstius, die een column voorlas over het apparaatgebruik van haar nog piepjonge kinderen en van haar oudere stiefkinderen, kon op een glimlach van herkenning rekenen, al maakte zij wel het punt dat we onze kinderen niet hard konden vallen op hun internetgebruik, als we als ouders zelf eindeloos op schermen staren.

Opmerkelijk genoeg vroeg Justine Pardoel van Ouders Online vooral om reflectie - dat ging al in de richting van wijsheid. Ze bedoelde dat ouders hun kinderen moesten opvoeden met internet, ze moesten wijzen op de gevaren van afleiding en het verlies van concentratie. En ze confronteren met Echte Vragen.

Ik schrijf Echte Vragen met hoofdletters, want dat doet Pardoel ook, in een nieuw zelfhulpboek ('Focus!') dat pubers moet leren zich te concentreren. Echte Vragen zijn vragen zonder directe antwoorden.

Nadenk-vragen.

Maar er is iets overweldigends in dit alles; ouders die, zelf overspoeld door communicatiegolven, hun kinderen moeten leren zich erin staande te houden.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden