In de rij voor Giphart

“Toen ik voor mijn lijst aan het lezen was las ik vooral boeken van de grote, oudere Nederlandse schrijvers”, vertelt Joost Zwagerman. “Je kon toen met een zaklantaarn nog geen jonge auteurs vinden.”

De circa duizend leerlingen uit de hoogste klassen van het voortgezet onderwijs, die donderdag de stadsschouwburg in Arnhem bezochten, hebben meer geluk dan Zwagerman.

Op de scholierendag van het literatuurfestival 'De Wintertuin' kunnen ze luisteren naar talloze jonge Nederlandse schrijvers. En aangezien in Nederland iedereen die jonger is dan Gerard Reve, Willem Frederik Hermans en Harry Mulisch tot de 'jonge generatie' behoort, kunnen ook A. F. Th. van der Heijden, Tim Krabbé en Yvonne Keuls aanschuiven.

De 'Hal van het Hoge Woord' zit vol. Ronald Giphart, schrijver van 'Giph' en 'Ik ook van jou', is één van de publiekstrekkers. “Zal ik iets geëngageerds over de wereld voorlezen?”, vraagt hij de zaal. “Of gewoon over neuken?” Hij houdt het bij het laatste, want daar is hij erg goed in.

“Al die seks van jou”, probeert de vragenstelster nog, “ik heb weleens gelezen dat dat in werkelijkheid om de verbeelding van de diepste eenzaamheid van de mens gaat.” Giphart kijkt haar aan. “Aha”, zegt hij.

Even later signeert hij boeken. Tenminste, dat is de bedoeling. Maar het zijn vooral krabbels op papiertjes van handtekeningenjagers. “Ha, een boek!”, roept hij blij als de scholiere Maartje Hoogeveen haar beduimelde exemplaar van 'Giph' op tafel legt. Enthousiast zet hij er zijn handtekening in.

“Ik ben vooral voor Giphart gekomen”, vertelt Maartje. “Ik vind zijn boeken hartstikke leuk.” Ook het schelden en de schuttingtaal in Gipharts boeken kan haar wel bekoren. “Ik houd een beetje een dagboek bij, en sinds ik hem heb gelezen ben ik anders gaan schrijven. Veel directer. Vroeger schreef ik bijvoorbeeld 'wat een rotdag vandaag', maar nu heb ik het over een 'kutdag'. Maartje kan er wel om lachen. “Het lucht toch meer op”, zegt ze.

Jaring Hettinga maakte een verhaal voor de schrijfwedstrijd voor scholieren. Schrijver Thomas Verbogt las het, en vond het één van de beste inzendingen. Jaring krijgt een prijs uitgereikt en hij mag een stuk uit zijn verhaal voorlezen. Hij heeft er haast mee, want al zijn klasgenoten zitten al bij Giphart. 'Messen' heet het verhaal, maar hoe het afloopt vertelt hij niet. “Als je dat wilt weten moet je het boekje waar het in staat maar kopen.”

“Vroeger las ik echt heel veel”, vertelt Jaring na zijn voordracht. “Toen ik nog op de basisschool zat, ging ik bijna elke dag naar de bibliotheek.” Nu is het minder geworden, maar hij kan nog steeds koortsachtig nieuwsgierig zijn naar de afloop van een verhaal. “Pas las ik 'Vriend van verdienste' van Thomas Rosenboom. Zo mooi, ik moest eigenlijk een proefwerk leren maar ik wilde het niet wegleggen voor ik het uit had.”

“Wat leuk” zegt Thomas Roosenboom als hij het verhaal van Jaring hoort. “Ik had verwacht meer van dat soort dingen te horen.” De schrijver lacht. “Nou ja, ik had het gehoopt.”

Maar Roosenboom is eigenlijk te druk met voorlezen en signeren om met zijn lezers te praten.

In de artiestenfoyer propt dichteres Diana Ozon een broodje naar binnen. “Ik heb zeventien minuten om te eten”, rekent ze. Daarna moet ze weer een van de vele podia op. De literatuur blijft een veeleisende liefde, maar je kunt er erg oud mee worden. Kijk maar naar Reve, Mulisch en Hermans.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden