In de rij naar de skilift nog even mailtjes checken

Steeds één vingerveeg verwijderd van werk 'Waarom zou je je hersens buiten werktijd niet gebruiken?'

Terwijl de ene na de andere skiër naar beneden slalomt, staat Geert-Jan Poorthuis (47) uit Soest stil aan het eind van de baan. Met de telefoon aan zijn oor communiceert hij met zijn vrouw, die aan de andere kant van het glas zit en wil weten wanneer hij hun zoon op komt halen voor een tochtje op de piste.

Een praktisch privételefoontje, maar terwijl Poorthuis op de latten stond, heeft hij op zijn toestel ook nog de nodige werkmailtjes bekeken. Als directeur van een bureau voor interim-managers gaat het werk gewoon door, vakantie of niet. Contractverlengingen, arbeidsvoorwaarden, de mail blijft komen.

Stress? Welnee, zegt Poorthuis. "Ik vind het juist wel lekker. Als ik aan de lift naar boven hang, bekijk ik mijn mail. Is het urgent, dan bel ik. Als ik dan straks weer begin, heb ik geen achterstand van honderden berichten in mijn mailbox."

Zelfdiscipline, dat is volgens hem cruciaal. En balans. "Dat leer je vanzelf. Ik heb al sinds 1991 een mobiel." In die twintig jaar heeft de werkstress hem niet opgebroken, wil hij er maar mee zeggen. Al moest hij al te intensief belgedrag wel afleren van zijn omgeving.

Rigide regels, zoals mailverboden of werkgevers die in vakantietijd geen mails sturen, ziet Poorthuis niet zitten. "Dat is heel krampachtig. Stel dat het ene bedrijf dat doet en een ander concurrerend bedrijf niet. Je kunt nieuwe technologie niet tegenhouden. Zo gaat het tegenwoordig gewoon, alles loopt door elkaar. 't Is toch ook handig?"

Neem Kerst, schetst hij. Hij was bij een diner waar een vriend die arts is, stond te bellen met een collega die bezig was met een operatie. Samen namen ze die door. "Dan heb je iemand kunnen helpen en smaakt je dessert toch net iets lekkerder. Buiten werktijd staan je hersens ook aan, waarom zou je die dan niet nuttig mogen maken?"

Voor meer sporters in de skihal is het niet helemaal vakantie. Ze zigzaggen naar beneden, en bij de lift hop, daar verdwijnt een hand in de broekzak. Vlugge blik naar beneden, glurend naar nieuwe post.

Of ze zitten in het restaurant te werken, zoals Harry Wassens (48) uit Ommen. Op zijn telefoon heeft hij net de eindejaarscijfers van zijn internetbedrijf opgevraagd. Zijn dochters staan op de piste, hij is grieperig en in de warme frituurlucht van het restaurant achtergebleven. Eigenlijk is hij vrij, maar zijn collega hing onderweg aan de lijn en zadelde hem op met drie uur werk.

De druk neemt toe, zegt Wassens. Door smartphone en tablet is werk altijd maar één klik verwijderd. Met vallen en opstaan zoekt hij naar een middenweg. Mailtjes lezen vlak voor het slapen doet hij niet meer nadat hij wakker lag van een laat, vervelend werkbericht. En bellen en mailen in de file, dat zou hij liever ook niet meer doen, al lijkt het nog zo'n handige invulling van de vele kilometers die hij maakt.

Vooral jongere collega's ziet hij doorslaan. Die probeert hij tegen zichzelf te beschermen. "Ik heb een paar jongens gesommeerd na vijf uur hun werktelefoon uit te zetten. Ze konden niet omgaan met die mails de hele dag door. Ze werden er overspannen van."

Anderen laten het werk makkelijker rusten. Een verpleegster zet haar skiënde dochtertje op de foto met haar telefoon, maar de werkmail kan wel wachten tot na de feestdagen. En een vader met roze K3-oorwarmers om de nek heeft net een telefoontje van zijn zaak in relatiegeschenken laten gaan. Die beller hoort volgend jaar wel weer van hem.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden