In de rij bij het Anne Frank Huis

Shahak Shapira is een jonge Duits-Israëlische satiricus met een middelgrote penis. Dat laatste feit vermeldt hij op zijn facebookpagina. De in een Joodse nederzetting op de Westelijke Jordaanoever opgegroeide Shapira, emigreerde in 2002 als veertienjarige met zijn moeder en broer naar Duitsland. Tegenwoordig maakt hij onder andere bijdragen voor de website Vice Deutschland.

Naar aanleiding van een mishandeling door antisemieten schreef hij de autobiografie 'Das wird man ja wohl noch schreiben dürfen!', wat ik hopelijk goed vertaal met: 'Dat moet je toch nog kunnen schrijven!'. De ondertitel van dit boek 'dat onder de voorhuid gaat zitten' luidt: 'Hoe ik de Duitste Jood van de wereld werd'.

In januari haalde Shapira het wereldnieuws met zijn website Yolocaust.de, waarmee hij de selfies aan de kaak stelde die mensen op het Berlijnse holocaustmonument maakten. Hij plukte twaalf selfies van de sociale media en plaatste ze op zijn website. Als je met de cursor over de grappig bedoelde selfies heen ging, kwamen er foto's van de Holocaust onder tevoorschijn. Minder grappige foto's, uiteraard.

Tegenover de Duitse editie van Charlie Hebdo vertelde Shapira dat hij de mensen zich wilde laten afvragen of het maken van selfies op een plek als het holocaustmonument wel gepast is.

"Toen ik me in het onderwerp begon te verdiepen, stuitte ik op de neonazisite Dailystormer.com op de titel: 'Toeristen maken waanzinnig komische selfies op het Berlijnse holocaustmonument.' De site gebruikte die selfies om de Holocaust te ontkennen en moedigde mensen aan zich in grappige houdingen te fotograferen. Dat heeft mij ertoe geïnspireerd mijn fotomontages te maken."

Na een week haalde Shapira de selfies van zijn site, nadat alle twaalf afgebeelde personen zich hadden gemeld en hem, in de meeste gevallen met excuses voor hun gedrag, gevraagd hadden hun foto's te verwijderen. Op Yolocaust.de zijn Shapira's terugblik op het project en een aantal reacties te lezen.

In 2012 maakte ik een fotoserie over soortgelijk gedrag bij het Anne Frank Huis. De aanleiding was bijzaak: voor een journalistieke klus had ik voor het eerst in vele jaren een fototoestel gekocht, mijn eerste digitale camera. Ik was toentertijd onder de indruk van de fotograaf Martin Parr, beroemd van zijn hard geflitste foto's van roodverbrande Engelse toeristen. Ik wilde weten hoe het is om Martin Parr te zijn en besloot in zijn stijl toeristen in Amsterdam te fotograferen.

Ik nam de wachtrijen voor de Amsterdamse musea onder vuur en kwam er al binnen een dag achter dat de rij voor het Anne Frank Huis verreweg de interessantste was. Voor de deur met het bordje 'Anne Frank Huis' vertoonden de toeristen gedrag dat in drie categorieën uiteenviel: beklemmend stereotype, onbewust bizar en moedwillig grensoverschrijdend. De meeste toeristen lieten zich fotograferen of maakten een selfie naast het bordje, sommigen deden koddig of ze aanbelden of -klopten en een enkeling probeerde de plek te schenden. Tot mijn blijvende frustratie was ik net te laat om twee blitzschnelle Hitlergroeten vast te leggen. Het viel niet mee om Martin Parr te zijn.

Ik liet de foto's tot filmpjes monteren, sprak een cynisch commentaar in, liet er door componist Michel Lamers vrolijke muziek onder zetten en plaatste ze onder mijn pseudoniem Ulrik Unger op YouTube. Ze zijn te zien door op YouTube in het zoekvenster 'Bezoek voor Anne Frank - Ulrik Unger' of 'Visitors for Anne Frank - Ulrik Unger' in te toetsen. Yolo!

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden