Nederland op slotEmiel Hakkenes

In de lege bus mist de chauffeur zijn praatje, ‘maar ik blijf iedereen groeten’

Buschauffeur Julian Brokx. Beeld Emiel Hakkenes
Buschauffeur Julian Brokx.Beeld Emiel Hakkenes

Het land is gesloten. Hoe brengen Nederlanders de lockdown door? Buschauffeur Julian Brokx blijft trouw zijn passagiers groeten.

Lijn 132 zoeft door Zeeland. De weg is recht, de brug is eindeloos. Aan het stuur van de streekbus zit Julian Brokx, 24 en tenger. Zojuist, voor vertrek, heeft hij met hygiënische doekjes (door de werkgever verschaft) het stuurwiel ontsmet. Dat is een coronamaatregel, maar, weet Brokx nu al, als het virus is verdreven houdt hij deze gewoonte erin. “Je hebt nu eenmaal collega’s met plakhanden.”

Hij wilde altijd al chauffeur worden, zegt Brokx, want vervoer zit zijn familie in het bloed. Zijn vader en zijn broer rijden op een vrachtwagen, óók mooi werk, maar dan ben je de hele week van huis. Zelf is hij liever met het avondeten weer thuis. “Op de bus weet je waar je aan toe bent.”

null Beeld Emiel Hakkenes
Beeld Emiel Hakkenes

Station Goes. Negen scholieren stappen in. “Hoi hoi”, groet Brokx. “Heuj”, zegt een van de scholieren terug. Uit de intercom van de bus klinkt een vrouwenstem: ‘Vergeet niet je mondkapje op de juiste wijze te dragen’.

Zijn favoriete rit? “Naar Oude Tonge”, zegt Brokx zonder aarzelen. “Dat is een uur en drie kwartier heen en dan weer terug.” Ook mooi: lijn 253 langs de kust, of lijn 20 van Goes naar Hulst. Brokx deed busexamen in Rotterdam, maar geef hem maar zijn geboortegrond. “In de bus naar Middelburg zitten vaak toeristen, die maken graag een praatje. Je hoort hele verhalen.” Dát is wat hij mist, zegt hij, nu alleen nog essentiële reizen zijn toegestaan. De voorste zitplaatsen in de bus zijn met roodwitte kettingen buiten gebruik gesteld en de chauffeur zit verschanst achter een spatscherm.

Buschauffeur Julian Brokx. Beeld Emiel Hakkenes
Buschauffeur Julian Brokx.Beeld Emiel Hakkenes

Goes, halte Westwal. Geen instappers, wel een rij bij de viskraam. Een reiger staat op één poot.

Volgende halte: Tiendenschuur. Het Calvijn College is hier dichtbij. Elf scholieren stappen in, gaan op de achterste rijen zitten.

“Sinds de lockdown heb ik vooral examenleerlingen in de bus”, zegt Brokx. Spraakzaam zijn die niet; als de chauffeur in zijn binnenspiegel kijkt, ziet hij gebogen hoofden die naar smartphoneschermpjes staren.

De busmaatschappij, weet Brokx, vervoert sinds het thuisblijfgebod een derde van het normale aantal passagiers. Maar hij weigert zijn humeur te laten verpesten door de vele lege stoelen. “Ik blijf iedereen groeten. Wie instapt, zeg ik altijd gedag. Bij het uitstappen wacht ik eerst af wat de passagier doet. Als iemand niks zegt, ga ik aan mijzelf twijfelen: doe ik het wel goed?” Uit een groet, vindt Brokx, spreekt waardering. “Maar mensen zijn meestal bezig met andere dingen.”

null Beeld Emiel Hakkenes
Beeld Emiel Hakkenes

In het nieuws was dat de mensen sinds het begin van de lockdown boos en geprikkeld zijn. Dat ze zich afreageren, ook op de bus: in Flevoland vloog een steen door een ruit en verwondde een passagier. “Van zoiets word ik verdrietig”, zegt Brokx. “Gelukkig heb ik het nog nooit meegemaakt.”

Colijnsplaat, halte Zeelandbrug. Twee passagiers verlaten de bus. Geen van hen groet de chauffeur.

Verslaggever Emiel Hakkenes reist door Nederland en peilt de stemming.

Lees ook: 
Weer naar school: waar zijn de broodtrommels en de gymtassen?

Het land is gesloten. Hoe brengen Nederlanders de lockdown door? Heropening van de school zorgt in huize Hakkenes voor opluchting.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden