In de file

Achter elke rouwadvertentie schuilt een verhaal. Mickelle Haest tekent de ervaringen op van een uitvaartverzorger.

De klokken van de kerktoren luiden boven mijn hoofd. De oude moeder die we vandaag begraven, wordt beluid. Een waardig afscheid.

Op het kerkplein heeft het merendeel van de grote Indische familie zich verzameld. In eigen auto zijn ze in een lange stoet achter de volgauto aangereden. Het was een klus om iedereen bij elkaar te houden. Een lintje aan de antenne werkt vandaag de dag niet meer vanzelfsprekend bij stoplichten en voorrangskruisingen.

Mijn telefoon klinkt tussen het nagalmen van de klokken door.

"Wij staan vast, muurvast", klinkt het paniekerig. "Er is een ongeluk gebeurd." Twee kinderen ontbreken nog, zij wonen verder weg en zouden direct naar de kerk komen.

"We gaan het nooit halen", zegt de dochter.

"Rustig maar, we wachten", zeg ik.

De familie bestaat uit zeven kinderen, een hoop kleinkinderen en een berg achterkleinkinderen, allemaal in keurig stemmig zwart. Een groot deel van het wachtende gezelschap staat met een mobiel aan het oor druk te gebaren. "Ze staan echt muurvast, komen echt niet vooruit", klinkt het.

"Misschien kunnen jullie alvast in de kerk gaan zitten", zeg ik voorzichtig tegen de rest van de familie.

"Nee, we blijven hier wachten op onze broer en zus."

"Twee van de zeven kinderen zijn er nog niet", zeg ik tegen de pastoor. "Ik stel voor dat we wachten. Het is de uitvaart van hun moeder, daar moeten ze bij zijn."

"Dat begrijp ik", zegt hij vriendelijk.

De organist zit achter het orgel, het koor staat klaar, de kerk zit vol. Ik ga achter het spreekgestoelte staan. "We beginnen iets later. Twee kinderen staan in de file als gevolg van een ongeluk. Die moeten toch bij de uitvaart van hun moeder zijn." De zaal knikt instemmend.

Een half uur later komen broer en zus met hun partners oververhit aan. "We waren bijna te laat", zegt de dochter emotioneel. "Wat erg en wat fijn dat jullie gewacht hebben", zegt de zoon. De kinderen nemen ruim de tijd om elkaar te begroeten.

Vriendelijk vraag ik de familie de kerk in te gaan. Ik heb mijn collega op kantoor al gebeld dat ze de begraafplaats moeten bellen dat het later wordt.

Veertig minuten te laat begint de dienst en wordt de kist naar voren gebracht. Het koor zingt liederen in Bahasa, de officiële taal van Indonesië. Op de achterste kerkbank volg ik de mis.

Halverwege hoor ik achter mij iemand de trap afkomen. Ik kijk achterom en zie de organist met zijn tas vol muziekboeken richting uitgang lopen.

"Wat gaat u doen?" fluister ik.

"Ik ga weg."

"Maar we zijn nog niet klaar. Het 'Ave Maria' en 'Mogen de engelen u begeleiden naar het paradijs' moeten nog gezongen worden."

"Ik moet naar een andere uitvaart. Ik kan het niet afmaken."

"Maar..."

"Die andere mensen verwachten ook een organist."

Inmiddels staan we buiten te discussiëren. "Die andere familie mag niet de dupe worden. Maar maakt u zich geen zorgen. Het koor kan goed zingen."

Hij wuift en snelt richting zijn auto.

Als ik naar binnen loop, zingt het koor a capella en lijkt niemand iets in de gaten te hebben.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden