In de buitenwijken halen ze de schouders op over oproer

reportage Burgers Donetsk bemoeien zich niet met 'die idioten'

DONETSK - De Russische vlag wappert op het dak van het provinciale parlementsgebouw in hartje Donetsk. Rondom het gebouw zijn barricaden van autobanden opgeworpen, versierd met anti-Westerse leuzen. Ook wapperen er vlaggen op van de door de pro-Russische activisten uitgeroepen Donetsk-republiek.

'Nee tegen het fascisme', staat op een groot wit bord. Uit luidsprekers schalt Russische muziek. Mannen met bivakmutsen en legerhelmen zitten voor hun tenten, omringd door een paar honderd sympathisanten.

Maar wie de hoek om gaat en de eerstvolgende straat in loopt, stapt een andere wereld binnen. Hier is het een maandag als alle andere in deze dynamische stad van een miljoen inwoners. "Wat die idioten doen moeten ze zelf weten", zegt Anton Kozyr, die wandelt met zijn vijfjarig zoontje. Hij knikt misprijzend in de richting van het provinciegebouw. "Ik leef voor mezelf, mijn vrouw en kind, mijn moeder. Idioten zijn er aan beide kanten, ook in Kiev. Uiteindelijk gaat het om een machtsstrijd, een strijd tussen verschillende koninkjes. Die van ons heet Rinat Achmetov. Alles is van hem, mijnen en fabrieken."

Anton (37) is landschapsarchitect. Hij vertrouwt vooral op zichzelf. Hij heeft geen goed woord over voor de demonstranten die aansluiting willen bij Rusland. Maar hij zal er niet voor de straat op gaan. "Twintig jaar geleden misschien nog wel, toen we net onafhankelijk waren. Maar wat lossen die demonstraties of zelfs een referendum op, als dat er komt? Ik werk, ik heb eelt op mijn handen. Dat doe ik zelfs als de Marsmannetjes hier landen. Dan hebben we een Marsrepubliek hier. Wat is het verschil, een Marsrepubliek of een Donetsk-republiek?"

Vijftiger Natalja Koedrja wandelt over de Poesjkinboulevard, niet ver van de barricaden. Ze is zelf Oekraiense, maar Russisch is haar eerste taal, al schakelt ze net zo makkelijk over naar het Oekraïens als ze bij familie in het westen op bezoek is. Voor haar geen twijfel: Oekraïne moet één land blijven, binnen de huidige grenzen.

"Die opiniepeiling van vorige week laat ook zien dat lang niet iedereen bij Rusland wil horen. Ik ben zelf in Rusland geweest. Ja, misschien dat de pensioenen wat hoger zijn. Maar als je naar het platteland gaat is het er echt niet veel beter dan hier."

De veelgehoorde klacht hier, dat het oosten van Oekraïne het geld verdient voor het westen, kan ze wel begrijpen maar zo zit het land nu eenmaal in elkaar, zegt ze. "Natuurlijk moeten wij het westen helpen, want de mijnen en fabrieken zijn hier."

Natalja denkt dat de pro-Russische protesten vanzelf een stille dood zullen sterven. Ze denkt er niet aan zelf de straat op te gaan om haar gelijk te bewijzen, een mening die ze deelt met veel van haar vrienden en kennissen. "De mensen geloven niet dat het zin heeft de straat op te gaan. Ik heb met die demonstranten te doen. Het is verspilling van tijd en energie. Mensen maken ruzie met elkaar, zelfs naaste familieleden staan nu ineens aan verschillende kanten van de barricaden. Maar ik geloof dat dit conflict toch op een vreedzame wijze zal worden opgelost."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden