Imposante bijbelvertelling mist het heilige vuur

Exodus: Gods and Kings

Regie: Ridley Scott. Met Christian Bale, Joel Edgerton.

**

'Basic bijbel' beoogt big budget-specialist Ridley Scott ('Blade Runner', 'Gladiator') in 'Exodus: Gods en Kings'. Mozes voor de 21ste eeuw dus; de uittocht naar Kanaän opgenomen in Spaans Almerìa, met een budget van 140 miljoen dollar en beschikking over de nieuwste digitale computertechnologie. Die Rode Zee hebben we al vaker zien splijten, zestig jaar terug al in de eerste 'The Ten Commandments' van Cecil B. de Mille, maar dat moet nu realistischer kunnen. Net als de tien plagen met krokodillen, kikkers, insecten, eerstgeborenen. De toeschouwer is bovendien opgewarmd na 'Noah' in maart. Dat was een groteske, bizarre film, maar in de herinnering toch ook steeds bewonderenswaardiger in die bezetenheid van regisseur en ster.

En ja, dat heilige vuur dat mist dan toch een beetje in Scott's imposante maar taaie 'Exodus'. De start is gelijk vals als we van slowmotion-beelden van stoeten slaven naar hoog overleg in het paleis van farao Seti in Memphis springen. Het mandje in de Nijl - juist zo'n aansprekend detail - slaat Scott over. Oh jee, hoe zat het ook alweer precies met Mozes en Ramses? Wat hebben die Egyptenaren een raar accent. Beetje 'Asterix en Obelix' met die gestreepte hoofdkapjes. Wat doet die priesteres met die ingewanden?

Binnen vijf minuten zijn we in een massale veldslag verwikkeld met de Hittieten terwijl je eigenlijk nog geen idee hebt waar het ook alweer om te doen was.

En helemaal goed komt het dan niet meer. Erg mooi onheilspellend verbeeld is wel de stem van God: een klein jongetje dat meermalen voor Mozes verschijnt, als een duivels kind in een horrorfilm.

Maar de tien plagen - hoe visueel indrukwekkend die roodkleurende Nijl ook is - houden in hun razendsnelle opeenvolging iets tams. Veel kikkers wel, maar ze komen niet onverwacht uit de lucht vallen. En het splijten van de zee is ronduit teleurstellend. Christian Bale steekt als Mozes niet hysterisch zijn staf uit, nee, hier schijnt de zee als vanzelf eb-achtig drooggevallen, en dan doemt er een tsunami op. Dat kan, maar in die oude Bijbelse spektakelfilms was het nu juist zo leuk dat er gebeurde wat niet kon.

Voor de première was er kritiek op de witte Egyptenaren, waarna Scott meldde dat hij heeft gezocht naar universeel aansprekende acteurs. Tja. Dat is met Joel Edgerton niet gelukt, want die is potsierlijk modern als de verwende Ramses. Andere sterren leiden wat af omdat ze te grote namen zijn in ieniemienie rollen. Ben je net blij in Ramses gemene moeder Sigourney Weaver te herkennen, is ze alweer uit de film verdwenen. Rest Christian Bale als Mozes. Bijbelproof wel, Christian Bale, en passend ernstig, maar hij had eigenlijk gekker gemoeten hier. Bale maakt van Mozes een leider-tegen wil-en-dank, een die liever niet die brandende struik op zijn pad had gekregen. Ook dat is realistisch, maar zo krijg je de Rode Zee echt niet in tweeën.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden