Immense op en neer dansende borsten en vette knipogen in schmierende ’Hairspray’

Arjan Ederveen en Esmée van Kampen in 'Hairspray'. (Trouw)

’Hairspray’ – V & V Entertainment, O’Donnell / Meehan / Shaiman / Wittman. Regie: Martin Michel. Vertaling: Allard Blom. Te zien t/m 9 mei 2010, www.theaterhits.nl

1962: Zwarte en witte mensen mogen niet samen dansen. En op tv in het behoudende Baltimore al helemaal niet. Dat wil de enthousiast dansende – witte - Tracy veranderen. Zelf mag de tiener tot haar grote verdriet geen auditie doen voor de tv-dansshow omdat ze te dik is: ’Nee, je bent niet te laat, je bent te veel’.

Extra pijnlijk omdat ze zwaar verliefd is op tv-sterdanser Link. Wat volgt is een deels serieus verhaal – de kwestie zwart/wit –, en een deels groteske comedy – Tracy’s liefdesperikelen en danskunsten vol glitter, glamour en hoge haarlakkapsels. Dat levert een merkwaardige mix op van oprechte demonstraties voor integratie, tot ’lachen, gieren brullen’ om de immense op en neer dansende ’borsten’ van Tracy’s big mama Edna – een aandoenlijke rol van Arjan Ederveen, die regelmatig ook flink schmierend mag uitpakken.

De opbloeiende liefde tussen Tracy (Esmée van Kampen) en Link (Jim Bakkum) zorgt voor komische scènes. Zoals wanneer hun hilarische liefdesdromen in zoete liedjes letterlijk worden uitgespeeld – compleet met bruidsluier, ringen en een in zwarte kleding rouwende rivale. Natuurlijk krijgen ze elkaar uiteindelijk, natuurlijk wordt Tracy de ster van de dansshow – met dank aan de ruige R & B danspassen die ze van haar zwarte vrienden leert – en natuurlijk mogen de zwarte tieners uiteindelijk meedansen.

De plot is niet verrassend. ’Hairspray’ is meer een manier om veel lekkere dansen te tonen. Al is dat wel op niet al te snelle jaren zestig muziek: jives, bigband, voorzichtige rock ’n roll en af en toe wat soul. De band speelt pittig en veel hoofdrolspelers zingen goed, maar het ensemble en enkele andere acteurs timen de muziek niet lekker, waardoor het vaak net niet wil swingen. En waardoor de toch al vrij abstracte vertaling nauwelijks te verstaan is.

Gelukkig is de voorstelling wat vlotter dan de originele trage film uit 1988 met Ricky Lake als Tracy. De theatermusical stamt uit 2002, en lijkt grotendeels op de remake van de film uit 2007, die een hit werd met John Travolta als moeder Edna.

Maar ook in deze theaterversie zijn sommige scènes nog te lang. Al maken de stripachtige komische regie en het aanstekelijke spel dat je je niet echt verveelt. Van Kampen is een leuke, nieuwe ontdekking, een enthousiaste meid die met haar grote rollende ogen, goede timing en lefgozerige heupshakes het publiek met gemak uit haar hand laat eten. Maar ook Cindy Bell, als Tracy’s klunzige vriendinnetje Penny is enorm geestig en zingt met veel power. Al met al een vrolijke over-de-top voorstelling voor wie niet allergisch is voor al te brede glimlachen en vette knipogen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden