Illegale rondleidingen in de duurste directiekamers

De eerste baan maakt vaak diepe indruk en legt de basis voor later. Ernest van der Kwast (29), auteur van onder andere ’Mama Tandoori’, begon als piccolo.

„Iedere zondag was ik piccolo in Hotel New York in Rotterdam. Ik werkte één dag in de week van negen tot vijf, het maximaal aantal uren dat een vijftienjarige mocht werken. In een rood gesteven overhemd sleepte ik koffers van gasten naar hun kamers en begeleidde mensen naar taxi’s. Ik had een eigen kantoortje waar ik foldertjes van het hotel vouwde. Bovenal bracht ik veel koffie en thee naar de receptionisten.

Na drie maanden werk kreeg ik een tegoedbon om een nacht door te brengen in het hotel. De andere personeelsleden hadden die bon gebruikt voor een romantische nacht met hun partner, maar ik had geen vriendinnetje dus ik vroeg mijn beste vriend. Omdat we het jammer vonden dat er geen vrouwen bij zouden zijn, nodigde hij zijn zus uit, die een vriendinnetje meenam. We hebben met z’n vieren de hele nacht in een tweepersoonsbed televisie gekeken en chips gegeten. En naakt door de hotelgangen gerend.

Omdat ik maar een paar gulden per uur verdiende, hield ik ook illegale rondleidingen. Ik had gemerkt dat veel gasten geïnteresseerd waren in kamers die doen herinneren aan de tijd van de Holland-Amerika Lijn. Ik had alle sleutels, en nam ze bijvoorbeeld mee naar de allerduurste kamer, het directievertrek van weleer. Ik vroeg er geen geld voor, maar kreeg vaak tien gulden fooi – toch een paar keer mijn uurloon.

Bijna iedere week nam ik de bloemen mee die waren achtergebleven op de kamers. Ze waren voor mijn moeder, maar als ik op weg naar huis geïnteresseerden tegen kwam, verkocht ik ze. Zo verdiende ik nog wat extra. Dat handelen en een beetje zwendelen doe ik nog steeds graag, ook nu tijdens mijn schrijverschap. Zo word ik nu verweten dat ik geprobeerd zou hebben stemmen te kopen om de NS publieksprijs te winnen.

Als ik even niets te doen had, las ik boeken. Ik zocht een mooie hotelkamer uit die leeg stond en ging daar lezen. Mijn illegale rondleidingen hebben de leidinggevenden nooit ontdekt, maar ik ben wel eens lezend betrapt. Ze waren niet boos. Ik denk dat ze het wel snoezelig vonden, zo’n jongetje dat in een mooie torenkamer stiekem las.

Ik wist toen nog niet dat ik later schrijver wilde worden. Ik keek in het hotel niet om me heen met de gedachte: ‘hoe kan ik dit gebruiken voor verhalen?’ Zo kijk ik nu wel tegen de wereld aan. Destijds keek ik vooral naar de receptionistes, daar was ik smoorverliefd op. Verder reikte mijn wereld nog niet.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden