Ilia

Marjolijn van Heemstra is theatermaker en schrijver. Ze vertelt over goede vrienden en vage kennissen. Reacties naar info@marjolijnvanheemstra.nl

Als we met Ilia het cafe binnenkomen kijkt hij direct op de menukaart. Niet voor het menu, maar om te kijken of er een wifi-wachtwoord op staat. Het is een automatisme.

Ilia is veertien. Zijn sociale leven bestaat uit Whatsapp, Facebook en andere apps en sites die ik als puberleek niet ken. Zolang hij wifi heeft weet hij waar zijn vrienden zijn, kan hij meechatten, is hij op de hoogte van de laatste hits en belangrijk tienernieuws over Miley Cyrus en Justin Bieber. Zolang hij wifi heeft, heeft hij toegang tot die wereld waar hij zich het liefst mee bezighoudt. Maar vaak is die wereld wekenlang ontoegankelijk voor hem.

Ilia woont in het uitzetcentrum in Amersfoort en daar is geen wifi. Als uitgeprocedeerde asielzoeker mag hij geen abonnement afsluiten en geld voor een losse internetkaart heeft hij niet.

De kaart die hij nu in zijn telefoon heeft zitten heeft mijn zus voor hem gekocht. Zij maakte een korte documentaire over Ilia die een aantal keer op het Idfa draait en hij is een paar dagen in Amsterdam om op te draven voor de Q&A's die er steeds na vertoning van de film worden gehouden.

In de film laat Ilia zien hoe hij als uitgeprocedeerde leeft, met zijn vader en moeder in een benauwde tweepersoonskamer waar de ramen niet open kunnen om te voorkomen dat mensen uit hun uitzichtloze situatie naar beneden springen. Hij vertelt over de spanningen en ruzies, hoe hij 's nachts niet kan slapen vanwege het geschreeuw op de gang, het gebrek aan privacy, en over datgene wat hem misschien wel het allermeest dwarszit: het feit dat er geen internet is.

In de omgeving van het centrum heeft hij gelukkig een aantal vaste plekken gevonden met gratis toegang. Een houten picknicktafel pal naast het spoor bijvoorbeeld waar hij het internet van een nabijgelegen restaurant ontvangt. Een fijne plek, als het tenminste niet regent. Terwijl de filmpjes en websites op zijn telefoon worden geladen zwaait hij naar passagiers in de voorbij denderende treinen.

Nu wil hij een selfie met zijn nieuwe, glow-in-the-dark trui, om naar zijn vrienden door te sturen. Vijf keer loopt hij op en neer naar de wc om daar, met alle lichten uit, een foto te nemen. Het lukt niet.

Hij googelt het interview dat het jeugdjournaal met hem hield. Hij hoopt dat alle aandacht zijn zaak zal helpen, maar voorlopig ziet het er niet erg rooskleurig uit.

Zijn ouders vrezen voor hun leven, zijn broer en opa werden al door de taliban vermoord. Maar Ilia wil daar voorlopig niet over nadenken, liever geniet hij nog even van zijn internetkaart. In Afghanistan, weet hij, is nergens wifi.

Hij laat het filmpje zien dat hij met de Dino movie maker app van zijn moeder maakte. Terwijl ze kookt wordt ze op het schermpje van zijn mobiel aangevallen door een gele Tyrannosaurus Rex.

Hij scrollt langs videoclips en de films die hij nog wil zien. 'Verschrikkelijke Ikke' en '101 Dalmatiërs'. Vooral die laatste. Mierzoete Disney films, die kijkt hij het liefst.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden