'Il Paradiso', zelfs met autopech

Sicilië, is dat niet dat maffia-eiland? Wellicht. Maar de toerist merkt daar niets van. Die ziet een blauwe zee, aardige mensen, prachtige opgravingen en heerlijk eten.

Een kilometer of vier, vijf nadat we de auto hebben vol getankt, begint hij te horten en stoten. "Moest er eigenlijk wel benzine in?", vraagt man zich hardop af. Nog voordat ik dat heb kunnen opzoeken in de papieren van het verhuurbedrijf, staan we stil. Het is een diesel, lees ik. Daar was mijn man inmiddels ook achter, zegt hij.

We bellen het alarmnummer. Geen gehoor. Mijn moeder, man, onze twee kinderen en ik zoeken verkoeling in de schaduw van de winkelstraat waar we zijn beland. Of hij misschien kan helpen, vraag ik de man van de schoenenzaak. Hij haalt er zijn buurman bij, de kapper. Dat nummer van autoverhuurder Hertz moet je niet bellen, maakt de kapper duidelijk. Dan wordt het namelijk erg costoso - duur. Hij heeft een beter plan. Hij belt een vriend met een garage.

Of dit nu allemaal wel zo slim is, vragen we ons af, terwijl we vriendelijk blijven lachen. Sicilië, is dat niet synoniem voor maffia, afpersing, louche types en bomaanslagen? Komt dit, kortom, wel goed?

Tien minuten later arriveert een stoffig mannetje met een takelwagen. Man kan wel naast hem zitten, gebaart hij. En wij? Komt goed, zegt de kapper. Hij heeft nog meer vrienden. Even later stopt er weer een auto. Ook deze chauffeur spreekt geen Engels, maar met mijn drie woorden Italiaans en wat gedoe met handen en voeten, begrijp ik dat de garage dichtbij is. Wel jammer dat we geen 'Americanos' zijn, zegt de chauffeur enigszins teleurgesteld. Alle Sicilianen zijn namelijk dol op de Amerikaanse nazaten van wat ooit hun eilandgenoten waren.

In de garage doen het stoffige mannetje en zijn collega's hun best om de huurauto weer aan de praat te krijgen. Eerst moeten al die liters benzine eruit. Een klus die zeker anderhalf uur in beslag neemt. De zon zakt, er steekt een frisse wind op, de Nintendo DS'jes raken leeg, de stemming daalt.

"Ik breng jullie naar huis", zegt het stoffige mannetje. En de auto? "Die moet hier blijven."

"Er is niets te eten in huis", zeg ik tegen man. "We hadden nog langs de supermarkt gemoeten."

Alsof het mannetje Nederlands verstaat, zegt hij dat hij ons uiteraard eerst naar een supermarkt zal brengen. Geduldig wacht hij tot we onze tassen achter in zijn auto laden.

"Il paradiso", lacht het stoffige mannetje, als we hem dertig kilometer later iets te drinken aanbieden op ons terras. "Il paradiso", beamen we, met een blik op de zon die ondergaat in de blauwe zee, de vogeltjes die kwetteren in de geurige rozemarijnhaag en de prosecco die in de glazen danst.

Morgenochtend belt hij, zegt het mannetje. Dan haalt hij ons weer op.

's Avonds speculeren we heel Hollands hoe groot de poot zal zijn die ons wordt uitgedraaid. Ze zijn zeker drie uur met twee man bezig geweest met die auto. Dan is er de taxirit van vandaag - heen en terug, en die van morgenochtend - heen en terug; toch dik 120 kilometer. En dan vergeten we het wegslepen nog. Uit haar koffer diept mijn moeder haar reserve-euro's op. "En dan gaan jullie er nog klakkeloos vanuit dat die auto het gewoon weer dóet", zegt man, optimistisch als altijd.

's Ochtends om zeven uur rinkelt de telefoon. Het stoffige mannetje is onderweg. Of de auto het weer doet, vragen we in ons beste Italiaans. "Maar natúúrlijk", lacht hij.

In de garage start de auto als een zonnetje. Met enige schroom presenteert het stoffige mannetje de rekening: 75 euro. En het spijt hem verschrikkelijk dat hij niet genoeg diesel had om de tank helemaal vol te gooien.

1. Naar Selinunte
Selinunte is de Italiaanse naam voor de Oudgriekse stad Selinous (650 voor Christus), aan de zuidwestkant van Sicilië. Tegenwoordig is het een opgraving van Griekse ruïnes op een schitterende locatie aan zee. De belangrijkste resten van zes kolossale Dorische tempelsliggen verspreid over een aantal vierkante kilometers, verbonden door fijne wandelpaden. Sprookjesachtig mooi in mei, als de wilde bloemen bloeien.

2. Naar Segesta
Op een verstilde heuvel in het noordwesten van Sicilië staat een puntgave Griekse tempel - een van de best bewaarde ter wereld en bijna in perfecte staat - adembenemend. In de vijfde eeuw voor Christus was het een standaard product, tegenwoordig een zeldzaamheid. Wie even doorwandelt, komt bij het amphitheater, eveneens met prachtig uitzicht. Om het jaar zijn er voorstellingen op zomeravonden.

3. Naar het strand
Stranden genoeg op Sicilië, en bijna overal goede. Maar een van de allermooiste (van heel Italië zelfs) ligt in het Zingaro Natural Reserve, het natuurgebied bij het dorpje Scopello, ten westen van Palermo. Het strand is slechts te voet bereikbaar - de auto of de bus blijft een paar kilometer verderop staan.

Gelukkig staat er op de parkeerplaats een tentje met heerlijke koffie, granita, water en perfecte broodjes.

Tassen op de rug, en beginnen maar aan de vijfentwintig minuten durende wandeling, over geitenpadjes langs de kliffen boven een stralend blauwe zee. Langs manshoog gras, bloemen en prachtige uitkijkpunten, bereikt u het kiezelstrandje, gelegen in de oksel van de klif. Daar heeft u die twee euro toegang voor het Nationale Park graag voor over.

Geen echte beachbum? Neem dan niet het pad naar het strand beneden, maar loop door richting het dorp San Vito Lo Capo, zeven kilometer verderop. Mocht u zich onderweg bedenken, dan kunt u altijd nog afdalen naar een van de (minder drukke, want verderop gelegen) strandjes onderweg.

4. De Etna op
Ineens doemt-ie op: die berg in het midden van niets met zijn besneeuwde top - in het voorseizoen dan toch. Een slingerweg brengt u via de dorpjes Santa Venerina en Zafferana Etnea naar Rifugio Sapienza op 1900 meter hoogte. Daar neemt u de kabelbaan, die nog zeshonderd meter hoger voert. Speciale trucks brengen bezoekers steeds verder de berg op - door een volkomen kaal, zwart maanlandschap. Op 3000 meter (Koud! Wind! Dus dáárom moest die jas mee) begint een rondwandeling door zwaveldampen langs altijd stomende kraters. Bizar, indrukwekkend, en een geheid spreekbeurtonderwerp voor de kinderen - met 60 euro per persoon niet goedkoop, maar zeker doen. Thuis op YouTube - naderhand - een paar uitbarstingen bekijken maakt de napret compleet.

5. Lekker eten
Sicilië is beroemd om zijn schaafijs, granita. Lekker! Nóg lekkerder is het als dat schaafijs in een glas een frisse wijn wordt gekieperd. Rietje erbij, en voor u het weet zit u aan uw derde. Sicilië kent ook typisch gebak - een must voor zoetekauwen. Neem cassata siciliana, taart met een hardgroene marsepeinlaag, en een connolo raulcaly, een holle zoete wafel met ricotta. Net zo Siciliaans als de pasta con le sarde,met venkel, sardientjes, rozijnen en pijnboompitten - zoet en zout als het eiland zelf.

De strandjes in natuurgebied Zingaro zijn slechts te voet bereikbaar. Geitenpaadjes met prachtig uitzicht voeren naar kleine kiezelstranden.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden