Ik zou allang verdronken zijn

Als ik naar synchroonzwemmen kijk, heb ik altijd zoveel vragen. Zoals: hoe blijft die make-up toch zo goed zitten? Doet zo'n neusklemmetje ook pijn? Die vaseline, hoe gaat dat in 's hemelsnaam weer uit het haar? En mag je ook meedoen als je korte benen hebt?

Zo mijmert een mens wat weg bij kunstige watertoeren. Maar hoeveel vragen ik ook heb, nooit dacht ik na over de muziek. En hoe je die onder water hoort. Tot ik in Rio in de metro vier Fina-scheidsrechters tegenkwam. Vooruit, ze waren van het baantjes zwemmen - maar leken over de artistieke tak van hun sport ook heel wat te weten, want wat ze verhaalden was nochtans zeer interessant.

Onder water muziek horen, dat is geen sinecure, zeiden ze. Ja natuurlijk dacht ik, logisch. Onder water hoor je alles raar. Dus is er een geluidssysteem, speciaal voor het synchroonzwemmen. Met boxen zo geplaatst in het bad dat je de muziek altijd gelijktijdig hoort, waar je ook in het water hangt. Dat moet wel, anders dansen de zwemmers niet synchroon.

Logisch dacht ik, ja heel logisch. Zo moet dat inderdaad wel gaan. Maar hoe ziet zo'n systeem eruit? En hoe werkt dat? Dat moest ik eens met eigen ogen zien. Dus zo zat ik ineens bij het synchroonzwemmen, de finale van het 'duet vrije routine'.

Het was waanzinnig gaaf. Pas zelf aanwezig in zo'n zwembad zie je hoe sterk die vrouwen zijn. Hoe mager afgetraind. En wat de gekke kantjes van de sport zijn. De gepunte tenen waarmee de vrouwen binnen lopen, in ganzenmars, precies gelijk. Het geluidloze dansje op het droge voordat de muziek begint. Het adem inhouden. Eindeloos. Ik zou allang verdronken zijn.

Met open mond hang ik over mijn tafel, om maar zoveel mogelijk te zien. Af en toe kijk ik naar de jury, op een rij met rieten hoedjes op het hoofd. Hoe zij beoordelen is me een raadsel. Ik vind het allemaal even knap.

O ja! Dat geluidssysteem. Ik was het al bijna weer vergeten. Turend langs de badkant, net onder de waterspiegel, zie ik nergens boxen zitten. Dieper in het water is ook niks te zien. Hoe zit dat nou? Misschien moet ik de vrouw naast me maar eens vragen. Zij geeft commentaar, voor de Amerikaanse tv.

Ze lacht. Heel hard. En legt dan uit: de zwemsters hoeven heel geen muziek te horen. Ze tellen. En daarop bewegen ze. Muziek! De gedachte alleen al. Dat werkt toch zeker niet. Iedereen hoort muziek anders, dan loopt het ammenooitniet meer synchroon.

Dat tellen lijkt me anders ook niet simpel, het is niet vanzelfsprekend dat iedereen dat op hetzelfde tempo doet. Met z'n tweeën, ja dat gaat nog. Maar in een groep van acht...

Vanmiddag is de vrije routine teamfinale. Ik ga kijken welk land het beste telt.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden