Column

Ik zit liever in een theekopje in de Efteling dan in een Ferrari

Beeld Maartje Geels

Ik vind auto's van tegenwoordig door de bank genomen lelijk tot foeilelijk. Auto's hebben zoals men weet een uitgesproken gezicht en uitstraling, ze kijken vriendelijk of boos of dommig. Auto's van nu doen me aan allerlei ongedierte en monstertjes denken. 

De Kever van vroeger, ja zelfs de Lelijke Eend is een kostbaar juweel vergeleken bij de voorwereldlijke insecten die tegenwoordig over de weg kruipen. Het liefst zou ik ze wegpinken maar dat gaat niet.

Jaloers

Ook de Ferrari, om maar eens een zogenaamde primus inter pares te noemen, bevalt me niet. Laten ze maar denken dat ik jaloers ben, maar de Ferrari doet me denken aan een geverfde kakkerlak. Daarom deed het me veel genoegen toen ik onlangs in deze krant een interview met de Franse cultuurfilosoof Alain de Botton las dat op de voorpagina aangekondigd werd met deze uitspraak van hem: 'Ferraribezitters zijn hele treurige, arme mensen die snakken naar ons respect'.

Het bleek bij nader inzien maar een losse flodder uit het gesprek dat helemaal niet over Ferrari's en autobezitters ging maar het citaat was raak: die ene krent uit de pap! Ik zit liever in een theekopje in de Efteling dan in een Ferrari. Daarom rij ik bij voorkeur in verheven auto's uit tijden van weleer die niet aan de eisen des tijds voldoen, in Rovers en Wolseleys en zelfs mijn alledaagse auto behoort al tot een uitstervende soort, Saab. Ik geloof dat de auto-industrie het in haar hart met mij eens is, waarom maken ze anders replica's uit het verleden zoals de Fiat 500, de Beetle, de Morris Mini. Die zien er omdat ze nostalgie met modern comfort proberen te combineren ook niet uit, een Mini ter grote van een BMW, dat is natuurlijk een grote misvatting maar goed, ze proberen iets en de Romeinen vonden al dat je de wil moet prijzen.

Bij al deze ellende komt binnenkort ook nog de ondergang van de schakelauto. Niet meer nodig, hoorde ik onlangs in het nieuws, de automaat is allang niet meer duurder en oneconomischer en trager en dus gaan we in de nabije toekomst stoppen met schakelen. Alsof het alleen maar om economie en snelheid gaat! Zinnen als deze over een taxichauffeur, 'Hij schakelde als een beest, en reed soms 130 kilometer' van Willem Oltmans uit zijn memoires van 1975 zullen binnenkort van noten moeten worden voorzien.

Profeten

Jammer, jammer, ik ben gehecht aan het pookje, dat je het gevoel geeft dat je iets moet doen om vooruit te komen. Maar als de profeten het voor het zeggen hebben, zal het binnenkort museaal worden, gestald bij de knipperbol, het telegram, de botervloot. Ik probeerde trouwens onlangs ergens in een gewone winkel (zo eentje in een straat) een botervloot te kopen, een doodgewone botervloot, maar het duurde een week vooraleer ik er eentje vond, bij Ikea nota bene, Vardagen geheten. Dat is Zweeds voor alledaags.

Maar het alledaagse verdwijnt voortdurend spoorloos en de mens die net aan alles gehecht is geraakt loopt ontheemd rond in een wereld die niet meer van hem is. Ik bedoel maar, het pookje moet blijven maar als de tekenen ons niet bedriegen zal dat niet gebeuren.

Lees meer columns van Rob Schouten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden