Ik zie nog jullie wanhopige blikken voor me

Lieve papa,

Ik heb je laatste brief met tranen in mijn ogen gelezen. Niet uit onmacht, maar door ontroering. Waarom schrik je soms nog steeds wakker door schuldgevoel? Als iemand zich schuldig zou moeten voelen, dan ben ik het. Ik heb het jullie in de tijd dat ik aan anorexia leed bepaald niet makkelijk gemaakt. Ik schaam me vooral voor die ene vakantie in Californië, waarbij we met onze huurauto hele steden afreden op zoek naar vetvrije bagels voor mij. Bagels die ik vervolgens toch niet at. Ik zie nog jullie wanhopige blikken voor me. Zoiets wil ik nóóit meer meemaken.

Sinds kort doe ik aan yoga. Tijdens de lessen pik ik de meisjes met een eetstoornis er meteen uit. Ik herken ze aan bovenarmen die dunner zijn dan hun polsen en aan een bloedfanatieke blik in hun ogen. Terwijl ik voornamelijk op mijn ademhaling let, proberen zij zoveel mogelijk calorieën te verbranden. Geloof me, op zulke momenten kijk ik al uit naar het moment dat ik lui op de bank een stuk cheesecake kan gaan verorberen.

Hoe kan je nou denken dat mama en jij de opvoeding verkeerd hebben gedaan? Ik denk met zoveel plezier terug aan al die keren waarop jij je perspas misbruikte om backstage-kaartjes voor evenementen als de TMF Awards en Pepsi Pop te regelen. Wat was ik trots als ik door jouw hulp met artiesten als de Spicegirls en de Backstreetboys op de foto kon!

Natuurlijk is niet altijd alles even goed gegaan. Ik had soms het idee dat ik niet door jou gezien werd. Je werkte keihard en daar kon ik - gevoelig als ik was - niet goed tegen. Ik dacht dat ik je teleurstelde, dat ik niet de dochter was die je eigenlijk had gewild. Maar ik begrijp nu dat dit allemaal in mijn eigen hoofd zat. Ik was een perfectionist, die iedereen gelukkig wilde maken. Als ik daar niet constant in bevestigd raakte, werd ik boos op alles en iedereen, vooral op mezelf.

Weet je nog dat we samen een reis van drie maanden door Australië maakten in 2006? Ik wilde het continent eindelijk zelf ontdekken, maar toen de doktoren zeiden dat dit onmogelijk was, zette jij je hele leven hier on hold om met mij mee te gaan. Welke mislukte vader zou dit ooit voor zijn dochter overhebben? Ik krijg nog steeds een grote glimlach op mijn gezicht als ik denk aan die avond waarop we samen dronken 'Piano Man' van Billy Joel meeblèrden tijdens een karaoke-sessie vlakbij het Great Barrier Reef.

Natuurlijk twijfel ik nog weleens aan dingen en maakt de wereld waarin wij nu leven - met terrorisme dat elke dag meer tot de dagelijkse realiteit lijkt te behoren - me regelmatig bang. Maar ik ben geen veertien meer papa. Ik heb werk, een vaste vriend en leuke vriendinnen. Ik ben regelmatig heel gelukkig en kan eindelijk hardop zeggen dat ik mezelf goed vind zoals ik ben. Dat had ik toch nooit kunnen bereiken als jullie als ouders hadden gefaald?!

Vader Max en dochter Natascha van Weezel, beiden journalist, schrijven elkaar wekelijks over wat hen bezighoudt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden