Vader en Dochter

Ik zie de toekomst met meer vertrouwen tegemoet dan jij

Max en Natascha van Weezel, beiden journalist, schrijven elkaar wekelijks over wat hen bezighoudt. Beeld Maartje Geels

Vader Max en dochter Natascha van Weezel, beiden journalist, schrijven elkaar wekelijks over wat hen bezighoudt.

Vrienden en kennissen maken mij weleens voor een Cassandra uit, maar jij kunt er ook wat van! Vorige week schreef je dat je behoorlijk bang bent dat Marine Le Pen de volgende bewoner wordt van het Élysée. Je vraagt je af of de commentatoren die na 15 maart voorspelden dat de overwinning van Rutte op Wilders het Europese populisme de kop zou indrukken het wel goed hadden gezien: 'Is dat eigenlijk wel zo?' Hoewel ik ook niet altijd het zonnetje in huis ben zie ik de toekomst van Frankrijk en Europa met veel meer vertrouwen tegemoet dan jij.

Natuurlijk vindt in veel landen een bloedstollend spannende confrontatie plaats tussen nationalisten en populisten die de grenzen willen sluiten en kosmopolieten die zich hun Italiaanse café latte niet zomaar laten afnemen en weinig tot niets tegen immigranten hebben. Maar waarom zouden de optimisten en kosmopolieten die strijd niet kunnen winnen? Volgens wetenschappelijk onderzoek bestaat de harde kern van de nationalisten vrijwel nergens uit meer dan vijfentwintig tot dertig procent van de bevolking.

Er zijn uitschieters naar boven, maar op een bepaald moment stuiten de rechtse populisten op een glazen plafond, legde politicoloog Wouter van der Brug uit in Trouw van 24 april. Bij ons versloeg de 'goede populist' Mark Rutte de 'slechte populist' Geert Wilders, in Oostenrijk werd de groene veteraan Alexander Van der Bellen tot bondspresident gekozen en niet de extreem-rechtse Norbert Hofer. Niet overal zegevieren Donald Trump en Nigel Farage.

Als ik Fransman was, zou ik met liefde op de sociaal-liberaal Emmanuel Macron stemmen. Hij is Europeaan, hij wil de economie moderniseren maar heeft tegelijk oog voor de noden van zzp'ers en andere outsiders op de arbeidsmarkt. Probleem is dat vooral studenten, intellectuelen en de inwoners van rijke steden als Parijs en Bordeaux hem zien zitten. Le Pen veroverde het industriële noorden en het platteland. Wat me het meest zorgen baart, is de opkomst van het nationalisme en chauvinisme onder wat we vroeger de arbeiders noemden.

Vorige week maandag zaten mama en ik te kijken naar 'De Franse proteststem' van VPRO-programmamaker Wilfred de Bruijn. Hij filmde in Amiens, je weet wel, de stad in Picardië waar je Franse vriendje M. een opleiding tot arts volgde. Ooit bestond daar een bloeiende textielindustrie. Nu hebben Gucci en bandenfabrikant Goodyear hun bedrijven in Amiens gesloten.

Wasmachineproducent Whirlpool heeft er nog steeds een vestiging maar wil die naar Polen verplaatsen omdat dat goedkoper is. Amiens was een links bastion maar nu geven de arbeiders en werklozen waarmee De Bruijn sprak de voorkeur aan het Front National. Zelfs een man die altijd communist was geweest en waarvan een familielid in Buchenwald had gezeten, zong de lof van Marine Le Pen. In de jaren zeventig dweepten wij babyboomers met begrippen als 'de voorhoederol van de arbeidersklasse' en 'het proletarisch internationalisme'. Dus schrok ik van de reportage. Maar niet alle Fransen denken zo. Zelfs in Amiens werd het Front National uiteindelijk niet het grootst. Tot 7 mei ga ik duimen voor Emmanuel Macron.

Liefs, papa.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden