Ik word 112

Karin Bloemen: 'Ik vind het lastig mezelf te categoriseren. Misschien moeten we het bij 'cabaretier' houden.' (FOTO MAARTJE GEELS) Beeld
Karin Bloemen: 'Ik vind het lastig mezelf te categoriseren. Misschien moeten we het bij 'cabaretier' houden.' (FOTO MAARTJE GEELS)

In haar laatste show stond Karin Bloemen helemaal alleen op het toneel. Nu wil ze weer ’uitpakken’ met een grote band en dansers. En er ligt een nieuwe cd waarop ze levensliederen zingt, begeleid door een klassiek orkest. „Als je strijkers ’Huilen is voor jou te laat’ laat spelen, werkt dat heel grappig.”

Rinske Wels

Begin vorig jaar deed Karin Bloemen (49) een korte tournee met het strijkorkest Amsterdam Sinfonietta. Op het repertoire stonden, naast eigen nummers van de kleinkunstdiva, Nederlandse klassiekers en levensliederen. Samen met de 22 strijkers die onder leiding staan van concertmeester Candida Thompson heeft ze nu een album gemaakt van dat repertoire: ’Verstreken verzen’.

Een cd waar ’Huilen is voor jou te laat’ van Corry Konings en ’Koffie’ van Rita Corita genoeglijk naast echte kleinkunstliedjes als ’Als je overmorgen oud bent’ van Jules de Corte en ’Het lachen’ van Friso Wiegersma staan. Aangevuld met Nederpopsongs als ’Is dit alles?’ van Doe Maar en ’Ritme van de regen’ van Rob de Nijs.

Bijzonder repertoire!

„Het eerste idee voor de tournee met Amsterdam Sinfonietta was smartlappen. Maar zij vroegen zich af wat ze daarmee konden doen. Nou, zei ik, je kunt de arrangementen totaal veranderen! De 22 strijkers van Sinfonietta klinken al heel klassiek, dus als je dat zet onder een nummer als ’Huilen is voor jou te laat’, dan werkt dat heel grappig. Alle eer gaat in dit geval naar pianist en componist Wijnand van Klaveren, die de arrangementen heeft gemaakt. Hij is klassiek geschoold, maar hij heeft een beetje een stoute muzikale humor. Zo heeft hij van het nummer van Corry Konings een concertaria van Mozart gemaakt en in het liedje van Doe Maar het Vioolconcert van Sibelius verwerkt. In ’Koffie’ zit bijvoorbeeld de oude tune van het tv-programma ’Koffietijd’ verwerkt. Grappig, maar ook echt heel mooi.”

Het project samen is dus bevallen?

„Dat kun je wel zeggen. Ik vond het te mooi en te leuk voor maar negen concerten. Bovendien wil ik graag mensen blij maken. Ik sprak vorige week Henk Krol, hoofdredacteur van de Gay Krant, en hij zei tegen me: ’Ik hoorde jouw versie van ’Het lachen’ op de radio en ik moest de auto aan de kant zetten. Even diep ademhalen.’ Dat is toch een gaaf compliment? Daar doe ik het voor.”

Bij je laatste show, ’Overgang’, stond je helemaal alleen op het toneel. Zonder band, zonder helpers. Hoe is dat bevallen?

„Halverwege, na het eerste seizoen van ’Overgang’, wist ik het nog niet zo goed. Maar het grappige was, door de ruimte die ik gecreëerd had – een half jaar iets anders doen, bijvoorbeeld die optredens met Amsterdam Sinfonietta, maar ook mijn jubileumshows in Carré – voelde ik weer even mijn vrijheden. Ik zag weer even de andere kant van het vak. Toen durfde ik voor de reprise van ’Overgang’ een aantal onderdelen te schrappen: dit eruit, dat eruit, daar wat omdraaien. Waardoor het een compactere, snellere voorstelling werd.”

Lijkt me lastig om een voorstelling die niet goed ’zit’, te spelen. Helemaal als je het alleen moet doen.

„Dan is het hard werken, ja. Maar dat bleef het wel, tijdens die reprise, want ik moest alle spanningsbogen zelf maken. Als ik even afdwaalde met mijn gedachten, betaalde zich dat in keiharde munt uit. Recht in mijn gezicht. Dat is het uitdagende van alleen op het podium staan, je hebt echt niets of niemand om je achter te verbergen.”

Heeft het je gebracht wat je zocht?

„Ja. het heeft veel onzekerheid weggehaald. Durf ik dat wel aan? Kan ik dat wel? Is wat ik wil zeggen wel interessant genoeg? Al die vragen zijn afgevinkt en met ’ja’ beantwoord. En daarna kwam ook meteen de behoefte om weer lekker uit te pakken. Ik heb mijn punt gemaakt, nu ga ik weer heerlijk met een grote band, dansers en backing vocals op pad.”

Je gaat feest vieren?

„Even klaar met het serieuze gedoe. Ik word dit jaar vijftig, de eerste helft zit erop. Ik word namelijk 112. Zonder gekheid: ik wil tempo in de voorstelling, goede conferences en mooie liedjes.”

Is het proces van het maken van een nieuwe voorstelling nog altijd even spannend na 25 jaar?

„Spannend is het zeker, nog steeds, maar het is ook moeizaam. Het moeilijkste is mezelf ertoe zetten. Er moeten keuzes gemaakt worden: welke dansers, welke muzikanten, wat voor teksten ga ik doen, wat voor muziek. Ik vlucht liever. Druk, druk, druk met allerlei andere dingen, totdat Marnix (Busstra, Karins man en regisseur – rw) zegt: ’Ik wil niet lullig doen schat, maar volgende week gaan we weer zitten en dan verwacht ik ideeën van je.’ Zoals het er nu voor staat, heet de lijn die door de show heen loopt, ’overleven’. Hoe overleef ik een verloren liefde? Maar ook: hoe overleef ik de dag dat ik vijftig wordt? Zeker met de recessie nu in onze nek: hoe kom je daar doorheen?”

Wat vind je zelf dat je bent, een zangeres?

„Ik ben een entertainer. En ik kan goed zingen, dus dat is mijn mazzel. Ik ben geen echte zangeres zoals bijvoorbeeld Trijntje Oosterhuis. Zij maakt liedjes en platen. Toen ik in 1984 van de Academie voor Kleinkunst kwam, dacht ik dat mensen juichend op mij af zouden komen: met jou gaan we een plaat maken! Want ik dacht: ik kan toch goed zingen? Er kwam niemand. Nu zie ik dat mijn muzikale behoefte me in had moeten geven dat ik graag mijn eigen muziek wilde maken, maar daar was ik niet mee bezig. Ik wilde gewoon mooi zingen.”

Je zei ooit: ’Jasperina de Jong en André van Duin zijn mijn inspiratiebronnen’. Grappig, want precies die twee talenten zijn in jou verenigd.

Lachend: „Daarom ben ik ook wat zwaarder, anders draag je dat niet, een Jasperina en een André in je. Maar het klopt. Misschien moeten we het dan bij ’cabaretier’ houden, ik vind het lastig om mezelf te categoriseren. Ik vind zingen wel heel leuk, daarom wilde ik ook zo graag een cd als deze maken met Amsterdam Sinfonietta. Ik heb het te lang in mijn leven van anderen af laten hangen. Sinds vijftien jaar heb ik mijn eigen bedrijf en nu kan ik dit soort projecten dus zelf initiëren. Je wordt ouder, je leert meer, dus durf je meer. Ik wil eigenlijk zakenvrouw van het jaar worden!”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden