'Ik woonde met mijn engeltje in Monrovia'

Welk voorwerp staat op een ereplaats in uw huis, wat neemt u beslist mee als er brand uitbreekt? Misschien is het niet eens het kostbaarste wat u heeft. Vaak bepalen herinneringen en emoties wat ons dierbaarste bezit is.

"Sinds twee jaar heb ik geen vaste woon- of verblijfplaats. Alle spullen die ik nodig heb passen in een tas en een koffer. Dit engeltje neem ik altijd mee.

Voor War Child, mijn eerste baan in het buitenland, ging ik naar Libanon. Ik werkte daar met Syrische vluchtelingen in een kamp in het noorden van Libanon. In het kamp organiseerden we psychosociale hulp voor kinderen. Voor vertrek kreeg ik het witte, bijna transparante, beschermengeltje van mijn ouders mee. Ze zijn niet religieus, maar ze vonden het toch een fijn idee om mij iets mee te geven van thuis. Op mijn kamer in Beiroet hing het engeltje, in het zakje, aan een spijker boven mijn bed.

Een jaar later had ik 'ja' gezegd tegen een baan in Liberia, het was precies in de tijd dat de ebolacrisis op zijn hoogtepunt was. Ik zou daar heengaan om het ministerie van gezondheid te ondersteunen in de coördinatie van de crisis. Mijn werk richtte zich vooral op de kinderen die hun ouders aan de ziekte hadden verloren. Voor hen zocht ik een nieuw thuis.

Voor ik vertrok dacht ik wel even: hoe ga ik dit in vredesnaam aan mijn ouders uitleggen? Via Skype, vanuit Libanon, heb ik het ze verteld: 'Mam, pap, ik heb een nieuwe baan. Ik ga naar Liberia.' Het was even stil. 'Maar daar is toch ebola?' Ik: 'Ja, daarom juist!' Natuurlijk vonden ze dat lastig. In de acht maanden die volgden woonde ik met mijn engeltje in Monrovia. In die periode stond het beeldje op mijn nachtkastje.

Veel mensen in Nederland vragen mij: is het niet erg om elke dag alleen maar ellende te zien? Ja, het is naar wat je ziet, maar ik vind het zelf moeilijker om die ellende dagelijks in de krant te lezen. Het is niet dat ik denk dat ik het allemaal kan oplossen, maar ik heb nu in ieder geval het idee dat ik een poging doe. Als ik in Nederland zou blijven, zou ik het gevoel hebben dat ik voor straf in het hoekje van de klas moet blijven zitten.

Als dit stuk verschijnt zit ik al weer in Griekenland voor een nieuwe baan. Ik ga mij daar bezighouden met de vluchtelingenkinderen die alleen zijn aangekomen vanuit Turkije. Of de kinderen die onderweg, op zee, hun ouders zijn kwijtgeraakt. Zij zijn natuurlijk extra kwetsbaar, vooral voor seksueel misbruik.

Ik verbaas me er weleens over dat er mensen zijn die zeggen: 'Waar komen al die vluchtelingen opeens vandaan?' Dan denk ik: twee jaar geleden stond ik in een vluchtelingenkamp in Libanon, en daar zag je het al ontzettend misgaan. In de zomer gingen de mensen dood van de hitte en in de winter vroren ze dood. Daarbij was er standaard te weinig eten. Geen wonder dat mensen het dan op een lopen zetten, toch? De gevolgen van het falen van mijn werk twee jaar geleden ga ik nu in Griekenland letterlijk zien, doordat er mensen dood aanspoelen. Het zijn diezelfde mensen die twee jaar terug nog in de kampen in Libanon woonden.

In Griekenland zal het engeltje weer op mijn nachtkastje staan. Mijn ouders zullen mij weer missen. Natuurlijk zouden ze het gezellig vinden als ik meer in de buurt zou wonen. Maar, ze zien ook wel dat dit werk mij gelukkig maakt. Dat was nooit gebeurd als ik in Oosterhout was blijven wonen."

beschermengeltje

van: Kim Brouwers (30), werkt in crisis- gebieden voor Save the Children.

In bezit sinds: 2013

Geschatte waarde: 10 euro

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden